Blog Image

Blog suustra coaching

Het December Troostgedicht

Posted on 17 Dec, 2019 14:49:09

Als er zo een dag is

Dat je troost nodig hebt.

Als er zo een dag is

Dat eenzaamheid je nekt.

Als er zo een dag is

Dat het bijna kerst is

En je voelt je gewoon niet oké.

Dan zeur ik niet over de zon die gaat schijnen

Of de dagen die weer gaan lengen.

Ik begrijp en hoor wat je zegt of niet zegt,

Wat je bedoelt en wat je voelt.

En geef je een knipoog,

Met twee ogen, want met één kan ik het niet.

Dat is dan voor jou. Dat je het weet.



Meer dan een emotie

Rouw Posted on 30 Nov, 2019 19:38:56

Een jaar of wat geleden verloor ik mijzelf. Ik verloor bijna de ander en daardoor kwam ik in een heftige confrontatie met mijzelf. Later ben ik gaan begrijpen wat er gebeurde. Ik was vooral bezig weg te lopen voor wat ik voelde. Overal waar ik was stond er een schaduw achter mij. Steeds voelde ik de aanwezigheid van iets ‘engs’ wat niet weg zou gaan. Het bleef me achtervolgen. Tot ik dacht: Kom maar op.


Ik voelde machteloosheid, controleverlies en paniek. Dat voelde niet fijn en niet veilig. De controle van mijzelf, waar ik me zo graag aan vast hield moet ik minder belangrijk maken. Ik raakte volledig in paniek. Loslaten was een te grote stap. Eerst maar eens één stap.


Er waren vele redenen om mijn gevoelens uit de weg te gaan, te vluchten, te negeren en te doen alsof het er niet was. Mijn lijf riep mij tot de orde.
Mijn keel kneep zich vanzelf dicht. Mijn maag verteerde het niet meer en verkrampte. Mijn ogen hield ik het liefste dicht. Het licht deed letterlijk pijn aan mijn ogen. Bibberende benen en nachtelijke zweetaanvallen.
Ik trapte het verdriet plat, maar het was onkruid. De wortel groeide gestaag door. Het kwam terug in veelvoud.
‘Oké, zei ik. Ik ga met je aan de slag’. Ik ga erdoorheen en zal doorzetten. Het proces begon bij aanvaarden dat ik mij niet goed voelde. Aanvaarden dat ik verdriet had. Mijn lijf voelde en dat was in het begin niet fijn. Er was veel behoefte weg te vluchten. Accepteren dat ik het verdriet niet ging veranderen. Verlies doet veel pijn. Ik sta buiten mijn verzet.
De adrenaline bracht mij onrust. Hyperactief werd ik ervan. Alleen maar omdat ik in verzet was…tegen mijzelf?


In mijn nachtmerries vielen de doden bij bosjes. Soms was er gevoelsdoodheid en soms plopte het verdriet omhoog. Ook dacht ik soms dat ik er al was en vierde een klein feestje. Ik leerde mijzelf kennen, zoals ik ben.  

We zaten aan de Spaanse Costa in een restaurantje. Een fles wijn stond al op tafel. De vis besteld. De bergen lagen er prachtig bij. De sfeer was vredig en overal liepen mensen te genieten. De ondergaande zon ontroerde en het glas was vol. Het kabbelen van de golven van de zee maakte iets in me los. Mijn traanbuisjes spande zich aan tot ik niet meer kon. Ik voelde een zee van tranen opkomen. De vis werd geserveerd.


De Spaanse ober zag het al aankomen en ging er snel vandoor.
Ik baste in tranen uit. Stoppen ging niet meer. Het volle restaurant zag ik verdwijnen in de golven van mijn ogen. Er was ook geluid bij en het was geen Spaanse fado. Ik was het, met al mijn verdriet. Ik liet het gaan. Ik liet mijn verlangen los, dat het goed moest gaan. Ik mag verdriet hebben. Ik mag het niet leuk vinden. Ik kan het niet dragen en dat mag ook. Alles liet ik gaan. Mijn man schonk snel nog mijn glas wat voller en aaide geduldig mijn handen. Na een poosje voelde ik dat alles rustiger werd.
Het restaurant ook. De vis lag geduldig te wachten.
Er was iets: een knorrende maag. Na de vis en de wijn, voelde ik dat ik een stap genomen had.

Het proces gaat niet alleen over het verliezen van een persoon uit ons leven. We willen soms dat het anders loopt. Ik wilde zo graag dat het goed met haar zou gaan en ik had er geen enkele grip op. Ik wilde dat ze zou leven en dat ik haar gerust kon stellen. Ik moest het idee loslaten dat ik er grip op had. Het gaat om zoveel meer dan ik dacht. We kunnen iemand lief hebben, met ons hele hart. We vormen ons in allerlei bochten om er voor diegene te zijn. We voelen dat het niet werkt. Soms is het gevoel van onmacht zo diep, dat we er niet uitkomen. Je houdt het verdriet binnen in je. Het verdriet houdt je ook op de been. Je kan bezig blijven het verdriet in te houden, zodat je niet met je verdriet bezig hoeft te zijn. Zo blijft het verdriet. Je bent eraan gehecht. Vasthouden is controle hebben. En dan heb je het toch nog bij je.

Hoeveel stappen heeft rouw? Hoe lang duurt het? Het voelt als golven.
Het gaat beter op den duur. Inmiddels heb ik inzicht gekregen hoe mijn reacties zijn, mijn gevoelens en hoe mijn lijf voelt. Wat mij helpt en wat niet? Als ik me laat gaan in mijn emoties, verdwijn ik. Als ik het wegslik raak ik gevoelsarm. Inzicht, begrip en het stoppen met het willen veranderen hebben mij sterk gemaakt.


Nu weet ik zoveel meer. Ik hoef nergens meer voor weg te lopen. Ik kan emoties voelen. Ik voel dat ik leef. Inmiddels ben ik stappen verder en antwoorden rijker.


Afstand houden is beter dan loslaten.
Wat kan ik nu doen op dit moment om mijzelf of de situatie aan te kunnen? Welke invloed heb ik voor mijzelf?  Ik heb geleerd om verder te leven. Het leven na verdriet. Dit is een oud verhaal en het leven is méér de moeite waard dan ooit.

Susan Veenstra

  • herschreven november 2019


Gekwetst

Uncategorised Posted on 28 Oct, 2019 14:45:53

Ik was mijn kast aan het opruimen. Plank voor plank maakte ik leeg.
Wat niet meer nodig is, kan weg. Mijn kast was leeg, net zo leeg als mijn hoofd.
Als vanzelf ging ik door.  Buiten was het ook niet veel beter, dikke regendruppels langs de ramen. Daar schiet ik ook al niet veel mee op.
Mijn humeur kelderde net zoals de regen, naar beneden. Dat heb je met zwaartekracht.

Gisteren was je zo dichtbij. Het leek allemaal zo goed. Ik maakte mij geen zorgen. Mijn optimistische humeur, mijn goede grapjes, mijn gastvrije gevoel naar jou toe. Alles leek goed. Tot je voor mij stond.
Ik zag aan je ogen dat het niet goed was.
In mij zakte een ijsklontje spuug naar beneden. Ik wil het niet horen.
Ik wil het wel horen. Niet . Wel. Niet. Wel.
‘Koffie?’. Ik bazelde wat over een paar tompoezen die ik had gehaald.
Kop in het zand of in de koelkast. Waar waren die klere tompoezen?
‘Nee’ zei je. Ik luisterde niet. Ik gleed ze uit de doos op een bordje. 
Het schoteltje zakte scheef toen je afwerend weigerde.
De zwaartekracht zorgde voor de rest.

‘Ik wil niet verder met je. Ik heb het aangekeken. Ik geef niet genoeg om je’.
Ijsklontjes en koffie is geen goede combinatie. ‘Ik geef wel om jou, heel veel.
Kunnen we er nog wat aan doen? We hebben toch…toch….’.
Geen idee meer wat ik zei. De toon was gezet. Mijn leven was in puin.

Mijn lijf moest opruimen. Mijn mind is in verzet. Ik wil het niet voelen.
Ik ben afgestorven. Alles verloren. Toen ging de bel. Het was één of andere verkoper van iets vaags. Ik ontwaakte dat moment en hoorde mijzelf zeggen: ‘Ik heb geen interesse in uw product. U mag niet weten hoe ik heet. U mag niets, niets van mij’. Ik voelde iets ontwaken in mij. Ik ben niet de persoon die mijn waardigheid laat zakken, ondanks de zwaartekracht.  
Mijn waardigheid kwam terug.
Ik besta nog. Ik besta nog. Ik besta nog!  NA alles besta ik nog. In een snel tempo overzag ik wat er was: Ik voelde mij gekwetst, niet de moeite waard. Dat voelde ik in mijzelf. Het was een gevoel, een gevoel  van een ander.
Dat heeft niet met mij te maken. Ik liet mij beïnvloeden en verdriet vulde mij.
Ik had de toekomst mij anders voorgesteld.
Ik was teleurgesteld, gekwetst, boos misschien, alles.

Ineens zag ik de werkelijkheid. Mijn gezicht klaarde op. De verkoper droop weg,
in de regen die nog steeds neerstortte. Ik pakte mijzelf weer op.
Vervolgde mijn opruimdrift en neuriede mee met de muziek.
‘I will survive.’



Ik kreeg een bootje van mijn vader

Blog Posted on 24 Sep, 2019 15:00:11

Met een bootje kun je vele avonturen beleven. Ik denk dat hij het welletjes vond, de avonturen en de verassingen met zijn bootje. Voor ons is het nieuw. Een nieuw avontuur. Hij vertelt er graag over: benzine op, weg kwijt, te ver gevaren, een ander helpen, zich laten helpen door een ander. Hij heeft er vele herinneringen aan.  Onder de koffie vertelde hij wat we moesten weten: Hier zit de bougie, daar zit een pookje, daar een handeltje, en dan moet je dit knopje indrukken en dan choken en dan moet hij het doen. Een mondelinge gebruiksaanwijzing over hoe het ‘moet’ in zijn ervaring.  Na 33 jaar een bootje is het  tijd om het roer over te dragen aan zijn dochter. Aan mij dus.

Een bijzonder moment, een vader-dochter moment. De avonturen begonnen gelijk al. Verhuizen dus van het bootje. Niet meer over de Alkmaarse grachten, maar door de Koedijkse wateren. Bootje bood wat weerstand. Op de trailer leek de reis misschien wel mooi. Bij aankomst wilde Bootje niet loslaten. Wat een symboliek.  We gingen bijna met trailer en al het water is, mijn vader en ik. Met man en macht heb ik al mijn krachten ingezet en mijn vader zijn spierballen om de symbiose te doorbreken.  Na vele blauwe plekken lukte het. Daarna liet ik mij peddelen naar de nieuwe standplaats van ons bootje. Ook daar ging het niet makkelijk. De hele sloot zat vol met waterlelies ( ballast, oude wortelstokken, en veel slijmerige slierten) de motor liep vrij snel vast in draden, wortelstronken, bladeren en takken. Vader mopperen. Het echte afscheid was hierdoor gemakkelijk.

Onze eerste tocht met het bootje verliep niet echt soepel. Motor wilde niet starten, bougie verzopen of te vet of geen vonk? We klotsten door de sloten of we stonden stil. Motor sloeg af. Het was niet gemakkelijk om het bootje te leren kennen. Er zat wel beweging in. Door beweging ga je vooruit, ja…of achteruit…dat kan ook.  Je moet het zelf leren. Je moet zelf oefenen. Je mag je bezeren (nog meer blauwe plekken). We waren bijna thuis toen we hulp aanboden aan een persoon met een ander bootje, maar zonder benzine. Het motortje sloeg op hol, we schoten naar achteren in het riet. Ik denk dat we niet echt een professionele indruk maakten. Dat voelt altijd een beetje ‘dom’.  Zweet liet los uit alle poriën op het zelfde moment. Loslaten.  De schipper stond weer aan wal.  Nu naar huis, dachten wij. Onze motor sloeg af. Onze peddels waren onze vrienden. We waren er bijna, toen de motor weer aansloeg. Blij kwamen we weer thuis en uitgeput, spierpijn en tevredenheid met de vaste wal.

We moeten nog oefenen om te leren. Gisteren kregen we de motor niet aan. Wat nu weer? De klep  open. Even op onderzoek. We besloten na een half uur, te stoppen met het aan de praat krijgen van Bootje. We dronken een biertje op ons terras. We filosofeerde wat over het hoe en waarom. Dat was ook heel fijn.

Dank je papa voor deze levensles!

Susan september 2019.



Waarom schrijf ik blogs?

Uncategorised Posted on 16 Sep, 2019 20:57:28

Mijn hobby is altijd schrijven geweest. Hierin kan ik mij uiten. Ook kan ik mijn fantasie laten stromen. De verhalen en blogs die ik maak zijn geschreven vanuit mijn eigen ervaringen van mijn leven ‘wat was’.
Mijn leven is behoorlijk hobbelig verlopen. Ik geef het een verhaal.
Dit mijn manier van verwerken. Het helpt me.Het kan ook anderen helpen. Misschien herken je gevoelens, situaties en zie je jezelf terug in onrust en tegenslag. Inmiddels zit ik in een goed en fijn leven. Ik kan dealen met wat er geweest is. Ik beweeg nu gewoon mee met de hobbels, dat kost veel minder energie en dat gaat min of meer vanzelf. Mijn leven is behoorlijk leuk geworden, ondanks óf dankzij mijn geschiedenis. Mijn ervaringen gebruik ik nu als kracht. Als referentiekader en als moed.
Nu kan ik me laten meebewegen met alles wat komt, ook om me te laten
verrassen door wat gewoon gebeurt. Mooie ontwikkelingen bij mijn kinderen, nieuwe ontmoetingen met oude vriendschappen, plezier met vrienden en een beetje meehobbelen met alles.
Wat ik merk is dat ik mensen kan ondersteunen en coach daarom heel graag een ieder die geïnteresseerd is in helderheid te krijgen in zijn of haar leven, een frisse kijk op de zaak wil en kiest voor meer levenszin.
Susan Veenstra.



Wachten op jou.

wachten Posted on 30 May, 2019 17:22:18

Daar sta ik: langs de kant van de weg te wachten op jou. Je komt niet.
Er komen legio gedachten in me op voor de reden. Ik houd mijn teleurstelling zo op afstand, of misschien duw ik het verdriet dat er achter zit wel weg. Deze gevoelens van teleurstelling geven onzekerheid dus ik zoek in mijn mind naar redenen.
Logische zaken als lekke band of een fout in mijn agenda. Ik wil het niet persoonlijk maken en ik doe het wel. Ik wil niet dat het aan mij ligt. Dat je mij de moeite niet waard vind om af te bellen. Ik wacht een half uur en dan ga ik. Ik voel…nee…ik denk…ik fiets.

Of

Daar sta ik te wachten. Je komt niet. Ik zoek een bankje en pak mijn notitieboekje
en schrijf wat losse flodders. Ik kijk om me heen naar de volheid van de tulpen of naar de witte wolken. Ik weet niet wat er fout gegaan is met de afspraak, maar je bent niet gekomen. Na een half uurtje vind ik het welletjes. Paar flutgedichten geschreven. Foto’s gemaakt van tulpen, waar ik er al tientallen van heb.
Ik fiets naar huis en bel je.

Of

Natuurlijk ben ik een half uur te vroeg. Dus ik sta al een half uur aan mijn fiets
te prutsen. Wachten kan ik niet daarom ben ik altijd te vroeg. Ik raak geïrriteerd
over mezelf. Ik tel de minuten af en bedenk waar we heen zouden gaan.
Stipt om 14.00 uur ben ik het wachten al helemaal zat. Onrust giert door mij heen.
Na half drie ben ik er klaar mee en fiets razend naar huis. Zo boos op jou.
Ik app je: razend.

In welk scenario wil je liever zitten? Kies zelf. Ik zal het niet invullen voor je. Kies maar! Met welke intentie ga jij naar de volgende afspraak?

Je weet niet wat erachter zit. Je weet het echt niet. Mijn vriend had een reden
om niet te komen. Hij deed het niet expres, van de trap struikelen. Ik breng
hem nu maar een pannetje soep op de fiets en ook met dit scenario kan van alles misgaan….

Of niet.

Susan Veenstra



Eenzaam op een feestdag.

Archief Posted on 27 Apr, 2019 10:42:02

Eenzaam op een feestdag en toch gaan.

Het was stil in de kamer. Geluiden kwamen vertragend binnen. Alsof ik mij vervreemde van mij zelf. Ik keek naar mijn armen en mijn handen. Wie was ik nou helemaal? Ik woon in mijn lijf. Ik was een vreemde in mijn lijf. Een samentrekkende, pulserende draaikolk verstokte in mijn keel. Een gevoel van misselijkheidachtige draaikolkjes in mijn maag. Ik kwam met geen mogelijkheid uit mijn verlatenheid. Traag leek mijn lijf te bevriezen. Ik was alleen, zo alleen. Ik kon mij niet verbinden met de wereld, zelfs niet met mijn huis. Mijn vrienden voelden ver weg. Mijn binnenste bevroor. Ik verkilde en verstilde.

De markt was overvol met geluiden en mensen. De visboer verhandelde zijn haringen en de kaasboer keek verbaast om zich heen. Mensen liepen voorbij. Ik herkende mijn vriendin, die liep daar ook. Ik liep op haar af en hoorde mijn trage lage stem haar begroeten. Ik kon er niet bij. Ik was er niet bij, maar waar was ik dan? Ze vroeg hoe het ging. Ik had gewoon geen antwoord. Ik snapte de vraag ook niet. Ik rook de scherpte van de haring. Hoe ‘wat’ ging? Met mij? Hoezo? Ik verzon dat het goed ging. De kaasboer nam een plak kaas en bood mij er ook één aan. Ik pakte het aan. Het was in ieder geval een richting. Mijn smaak was weg.

Het was feest. Ik was vergeten wat ik hier deed. Er was iemand jarig. Om mij heen geluiden en muziek. Ik was een alien. Mensen praten en lachen. Ik vroeg me af waarom. Ik kon niet begrijpen wat deze mensen hier deden en waarom ze het leuk leken te vinden. Er waren mensen die een praatje met mij begonnen. Ze dropen snel af. Ik was een alien. Misschien helpt een glas drank. Ik had geen smaak. Goot de wijn in de plant. Misschien had die er iets aan. Iemand trok aan mijn trui. Kom dansen! Dansen? Waarom? Ineens stond ik te midden van hossende mensen. Alsof mijn lijf een tel achter mijn geest zat. Ik kon mijn tempo niet pakken. Ik was een alien.

Mijn maag is zit vol verdriet. Er kan niets meer bij. Ik krijg er niets meer in. Mijn benen zijn van lood. Mijn binnenste voelt kaal en inhoudsloos. Is er iemand die eenzaamheid begrijpt? Ik niet. Ik snap er niets meer van. Voor dit gevoel van machteloos toekijken op mijn eigen leven verstil en verzuurt mijn maag. Mijn mond trekt een streep. Ik weet niet meer hoe ik mijn best kan doen. Ik sta buiten mijzelf. Ik kan niet bij mijzelf. Ik heb geen enkele regie. Ik ben overgeleverd aan mijn wezen.

Ik kijk in de spiegel. Waarom? Ik zie een moe, wit gezicht, onherkenbaar. Wie is dit. Oh, ikzelf. Ik lijk 10 jaar ouder. Dan wat, vraag ik mij af? Ik heb 10 jaar gemist door de verkillen, verstillen en te verdwijnen in de eenzaamheid krochten van mijn ziel, waar niemand was, alleen een hoopje aanstellerig mens ( dat bleek ik). Het diepste gat, de diepste pijn, nog nooit had ik zo graag willen wegvluchten van mijzelf. Maar waarheen? Nou, dat wist ik dus niet. En ik was het zat en moe. Ik besloot vrienden te worden met dat hopeloze wezen, die bij nadere inzien en een beetje aandacht een grappig mens bleek te zijn. Het duurde even eer ze ontdooide, maar na een poosje kreeg ze vertrouwen. Samen met mijzelf werden we best leuk. Levenservaring en een beetje humor bracht ons leven terug. We dronken uiteindelijk de wijn des levens, op een bankje in de zon.

Kleine mogelijkheden om er uit te komen. Lees ze en probeer ze uit. Je hebt geen reden om het niet te doen, toch?

· Vriendje worden met een eenzame deel van jou. Door te erkennen en te aanvaarden dat dat stuk – wat je liever niet hebt- ook bij je hoort. Je kan er op vertrouwen dat gevoelens veranderen, dat dat misschien straks of morgen minder heftig kan zijn.

· De eenzaamheid die je voelt straal je wellicht ook uit. Dat helpt dus niet mee om ‘eruit’ te komen of om in contact te komen. Je voelt je als een vreemd wezen op deze aarde. Je uitstraling is vermoedelijk niet uitnodigend. Begrijp dit!

· Misschien wil je het liefst met je hoofd onder de dekens wegkruipen en heb je de behoefte om nog dieper weg te zinken. Dit is het moment van actie! Ga nu je bed verschonen, nieuwe lakens erop, frisse lucht in je kamer. In beweging, focussen op iets anders helpt. Daar heb je alleen geen zin in. Door actief bezig te zijn om je donkerte te waarborgen( nieuw beddengoed) , trek je jezelf er misschien wel uit.

Alle gevoelens van het lijden zijn moeilijk weg te sturen, de adviezen zijn dan ook beperkt. Als je echt vastloopt, is de beste optie, ga naar een professional, praat er over, ga op onderzoek uit wat bij jou het beste helpt. Als je op onderzoek uitgaat, trek je jezelf er een beetje uit. Je gaat buiten je gevoel, van een klein afstandje, kijken, bedenken en oefenen wat helpt. Je neemt jezelf serieus ( erkennen) en je gaat er mee aan de slag ( komt in beweging). En je geeft jezelf mogelijkheden jezelf te leren kennen, want hoe dan ook is dat het allerbeste wat je te doen hebt: ken jezelf, onderzoek wat werkt en zie wat niet werkt.

In de loop van de jaren heb ik mijn lijden echt vaarwel gezegd. Er is een andere wind gaan waaien. Ik loop nog steeds op de markt, koop kaas en wandel langs de haringkraam. Ik ga naar een feestje en ik houd van de stilte. Ik heb mezelf leren kennen. Blijkbaar gaat dat niet altijd vanzelf. Verbaas me soms over hoe goed ik me kan voelen. Ik weet dat het ooit anders is geweest en dat dat hoort bij ‘toen’. En nu ben ik hier. En hier is nu.

Susan Veenstra.



van wantrouwen naar vertrouwen

Wantrouwen Posted on 03 Apr, 2019 20:22:35

Je loopt risico. Je bent bang. Je trekt je terug. Je bent op je hoede. Je bent alert op signalen. Nee, er is geen ontspanning. Er is wantrouwen, ongemak, je geeft mensen het gevoel dat ze het niet goed kunnen doen bij je. Je benadert ze met twijfel, eerst maar eens bewijs van vertrouwen voor je je kwetsbaarheid laat zien. Welke bewijs weet je niet. Er is altijd wat te vinden om je vertrouwen te ondermijnen.

Er is een reden voor het wantrouwen, natuurlijk is er een reden. Die ligt ergens verscholen in je verleden. Je vertrouwen is beschadigd. Je hebt ervaren dat vertrouwen hebben een risico met zich meebrengt, namelijk gekwetst worden. Nu wil je dit voorkomen. De mensen om je heen moeten eerst maar eens bewijzen dat ze te vertrouwen zijn. Je houdt afstand. Ieder haarscheurtje geeft een trigger waardoor het tegendeel is bewezen: afgeschreven.

Wat overblijft ben jij, alleen, het negatieve gevoel groeit. Je ziet bewijzen om je heen. Doordat je gelooft, of eigenlijk niet meer gelooft in de mensen om je heen. Er is altijd iemand die je verhaal doorvertelt, je niet goed behandelt…Je gevoeligheid groeit. Nu bescherm je jezelf.

Je staat in de rij bij de kassa. En ja hoor. Iemand kijkt op die ene manier….Je (denkt) dat je het doorziet. En hij gaat ook nog stiekem voor bij de kassa. Zie je wel: bewijs geleverd. Hoe meer je je hierop focust, hoe minder je ziet van de wereld. Je oogkleppen sluiten zich. Als jij aan de beurt bent, krijg je de kassacontrole en heel je weekboodschappen worden gecontroleerd. Zie je wel…je wist het.

Precies waar je bang voor bent (mensen zijn niet te vertrouwen) ervaar je als heel erg waar. Je straalt het uit. Mensen zien je wantrouwen, voelen de (vooringenomen) afwijzing. Ze gaan uit de weg. Zijn op hun hoede, voelen misschien de spanning. Voelen het ongemak en lopen op eieren bij je. Jouw reden in het verleden is hetzelfde…je liep op eieren. Je paste je misschien aan, aan iemand die jouw vertrouwen heeft misbruikt.

Wat ontneem je jezelf: de ervaring van de wereld, van de dingen die mooi, verrassend en blij zijn. Het risico bestaan dat je teleurgesteld wordt. Je ruikt aan een bloem en er heeft net een hondje overheen gepiest. Jammer: weer teleurgesteld. Je loopt treurig naar huis. Je ziet nu een heleboel niet. Je loopt ook geen risico. Je bent al teleurgesteld.

Stel dat je je uitgangspunt verandert: Er is altijd een andere bloem om aan te snuffelen. Een risico loopt je altijd, en dat is oké. Je kan het hebben. Je bent in staat om verder te kijken, verder dan je teleurstelling. Alles loopt altijd anders dan jij in gedachten had. Een vriendschap ook. Je hoeft de ander niet op een weegschaal te leggen. Ook jezelf niet. Je kan verrast worden, of teleurgesteld. Dan zie je verder. Dan kijk je verder. Daar ligt gewoon de rest van de wereld. Zoals altijd. Daar kan je op vertrouwen. Dat is tenminste iets.



Next »