Blog Image

Blog suustra coaching

Gekwetst

Uncategorised Posted on 28 Oct, 2019 14:45:53

Ik was mijn kast aan het opruimen. Plank voor plank maakte ik leeg.
Wat niet meer nodig is, kan weg. Mijn kast was leeg, net zo leeg als mijn hoofd.
Als vanzelf ging ik door.  Buiten was het ook niet veel beter, dikke regendruppels langs de ramen. Daar schiet ik ook al niet veel mee op.
Mijn humeur kelderde net zoals de regen, naar beneden. Dat heb je met zwaartekracht.

Gisteren was je zo dichtbij. Het leek allemaal zo goed. Ik maakte mij geen zorgen. Mijn optimistische humeur, mijn goede grapjes, mijn gastvrije gevoel naar jou toe. Alles leek goed. Tot je voor mij stond.
Ik zag aan je ogen dat het niet goed was.
In mij zakte een ijsklontje spuug naar beneden. Ik wil het niet horen.
Ik wil het wel horen. Niet . Wel. Niet. Wel.
‘Koffie?’. Ik bazelde wat over een paar tompoezen die ik had gehaald.
Kop in het zand of in de koelkast. Waar waren die klere tompoezen?
‘Nee’ zei je. Ik luisterde niet. Ik gleed ze uit de doos op een bordje. 
Het schoteltje zakte scheef toen je afwerend weigerde.
De zwaartekracht zorgde voor de rest.

‘Ik wil niet verder met je. Ik heb het aangekeken. Ik geef niet genoeg om je’.
Ijsklontjes en koffie is geen goede combinatie. ‘Ik geef wel om jou, heel veel.
Kunnen we er nog wat aan doen? We hebben toch…toch….’.
Geen idee meer wat ik zei. De toon was gezet. Mijn leven was in puin.

Mijn lijf moest opruimen. Mijn mind is in verzet. Ik wil het niet voelen.
Ik ben afgestorven. Alles verloren. Toen ging de bel. Het was één of andere verkoper van iets vaags. Ik ontwaakte dat moment en hoorde mijzelf zeggen: ‘Ik heb geen interesse in uw product. U mag niet weten hoe ik heet. U mag niets, niets van mij’. Ik voelde iets ontwaken in mij. Ik ben niet de persoon die mijn waardigheid laat zakken, ondanks de zwaartekracht.  
Mijn waardigheid kwam terug.
Ik besta nog. Ik besta nog. Ik besta nog!  NA alles besta ik nog. In een snel tempo overzag ik wat er was: Ik voelde mij gekwetst, niet de moeite waard. Dat voelde ik in mijzelf. Het was een gevoel, een gevoel  van een ander.
Dat heeft niet met mij te maken. Ik liet mij beïnvloeden en verdriet vulde mij.
Ik had de toekomst mij anders voorgesteld.
Ik was teleurgesteld, gekwetst, boos misschien, alles.

Ineens zag ik de werkelijkheid. Mijn gezicht klaarde op. De verkoper droop weg,
in de regen die nog steeds neerstortte. Ik pakte mijzelf weer op.
Vervolgde mijn opruimdrift en neuriede mee met de muziek.
‘I will survive.’



Ik kreeg een bootje van mijn vader

Blog Posted on 24 Sep, 2019 15:00:11

Met een bootje kun je vele avonturen beleven. Ik denk dat hij het welletjes vond, de avonturen en de verassingen met zijn bootje. Voor ons is het nieuw. Een nieuw avontuur. Hij vertelt er graag over: benzine op, weg kwijt, te ver gevaren, een ander helpen, zich laten helpen door een ander. Hij heeft er vele herinneringen aan.  Onder de koffie vertelde hij wat we moesten weten: Hier zit de bougie, daar zit een pookje, daar een handeltje, en dan moet je dit knopje indrukken en dan choken en dan moet hij het doen. Een mondelinge gebruiksaanwijzing over hoe het ‘moet’ in zijn ervaring.  Na 33 jaar een bootje is het  tijd om het roer over te dragen aan zijn dochter. Aan mij dus.

Een bijzonder moment, een vader-dochter moment. De avonturen begonnen gelijk al. Verhuizen dus van het bootje. Niet meer over de Alkmaarse grachten, maar door de Koedijkse wateren. Bootje bood wat weerstand. Op de trailer leek de reis misschien wel mooi. Bij aankomst wilde Bootje niet loslaten. Wat een symboliek.  We gingen bijna met trailer en al het water is, mijn vader en ik. Met man en macht heb ik al mijn krachten ingezet en mijn vader zijn spierballen om de symbiose te doorbreken.  Na vele blauwe plekken lukte het. Daarna liet ik mij peddelen naar de nieuwe standplaats van ons bootje. Ook daar ging het niet makkelijk. De hele sloot zat vol met waterlelies ( ballast, oude wortelstokken, en veel slijmerige slierten) de motor liep vrij snel vast in draden, wortelstronken, bladeren en takken. Vader mopperen. Het echte afscheid was hierdoor gemakkelijk.

Onze eerste tocht met het bootje verliep niet echt soepel. Motor wilde niet starten, bougie verzopen of te vet of geen vonk? We klotsten door de sloten of we stonden stil. Motor sloeg af. Het was niet gemakkelijk om het bootje te leren kennen. Er zat wel beweging in. Door beweging ga je vooruit, ja…of achteruit…dat kan ook.  Je moet het zelf leren. Je moet zelf oefenen. Je mag je bezeren (nog meer blauwe plekken). We waren bijna thuis toen we hulp aanboden aan een persoon met een ander bootje, maar zonder benzine. Het motortje sloeg op hol, we schoten naar achteren in het riet. Ik denk dat we niet echt een professionele indruk maakten. Dat voelt altijd een beetje ‘dom’.  Zweet liet los uit alle poriën op het zelfde moment. Loslaten.  De schipper stond weer aan wal.  Nu naar huis, dachten wij. Onze motor sloeg af. Onze peddels waren onze vrienden. We waren er bijna, toen de motor weer aansloeg. Blij kwamen we weer thuis en uitgeput, spierpijn en tevredenheid met de vaste wal.

We moeten nog oefenen om te leren. Gisteren kregen we de motor niet aan. Wat nu weer? De klep  open. Even op onderzoek. We besloten na een half uur, te stoppen met het aan de praat krijgen van Bootje. We dronken een biertje op ons terras. We filosofeerde wat over het hoe en waarom. Dat was ook heel fijn.

Dank je papa voor deze levensles!

Susan september 2019.



Waarom schrijf ik blogs?

Uncategorised Posted on 16 Sep, 2019 20:57:28

Mijn hobby is altijd schrijven geweest. Hierin kan ik mij uiten. Ook kan ik mijn fantasie laten stromen. De verhalen en blogs die ik maak zijn geschreven vanuit mijn eigen ervaringen van mijn leven ‘wat was’.
Mijn leven is behoorlijk hobbelig verlopen. Ik geef het een verhaal.
Dit mijn manier van verwerken. Het helpt me.Het kan ook anderen helpen. Misschien herken je gevoelens, situaties en zie je jezelf terug in onrust en tegenslag. Inmiddels zit ik in een goed en fijn leven. Ik kan dealen met wat er geweest is. Ik beweeg nu gewoon mee met de hobbels, dat kost veel minder energie en dat gaat min of meer vanzelf. Mijn leven is behoorlijk leuk geworden, ondanks óf dankzij mijn geschiedenis. Mijn ervaringen gebruik ik nu als kracht. Als referentiekader en als moed.
Nu kan ik me laten meebewegen met alles wat komt, ook om me te laten
verrassen door wat gewoon gebeurt. Mooie ontwikkelingen bij mijn kinderen, nieuwe ontmoetingen met oude vriendschappen, plezier met vrienden en een beetje meehobbelen met alles.
Wat ik merk is dat ik mensen kan ondersteunen en coach daarom heel graag een ieder die geïnteresseerd is in helderheid te krijgen in zijn of haar leven, een frisse kijk op de zaak wil en kiest voor meer levenszin.
Susan Veenstra.



Wachten op jou.

wachten Posted on 30 May, 2019 17:22:18

Daar sta ik: langs de kant van de weg te wachten op jou. Je komt niet.
Er komen legio gedachten in me op voor de reden. Ik houd mijn teleurstelling zo op afstand, of misschien duw ik het verdriet dat er achter zit wel weg. Deze gevoelens van teleurstelling geven onzekerheid dus ik zoek in mijn mind naar redenen.
Logische zaken als lekke band of een fout in mijn agenda. Ik wil het niet persoonlijk maken en ik doe het wel. Ik wil niet dat het aan mij ligt. Dat je mij de moeite niet waard vind om af te bellen. Ik wacht een half uur en dan ga ik. Ik voel…nee…ik denk…ik fiets.

Of

Daar sta ik te wachten. Je komt niet. Ik zoek een bankje en pak mijn notitieboekje
en schrijf wat losse flodders. Ik kijk om me heen naar de volheid van de tulpen of naar de witte wolken. Ik weet niet wat er fout gegaan is met de afspraak, maar je bent niet gekomen. Na een half uurtje vind ik het welletjes. Paar flutgedichten geschreven. Foto’s gemaakt van tulpen, waar ik er al tientallen van heb.
Ik fiets naar huis en bel je.

Of

Natuurlijk ben ik een half uur te vroeg. Dus ik sta al een half uur aan mijn fiets
te prutsen. Wachten kan ik niet daarom ben ik altijd te vroeg. Ik raak geïrriteerd
over mezelf. Ik tel de minuten af en bedenk waar we heen zouden gaan.
Stipt om 14.00 uur ben ik het wachten al helemaal zat. Onrust giert door mij heen.
Na half drie ben ik er klaar mee en fiets razend naar huis. Zo boos op jou.
Ik app je: razend.

In welk scenario wil je liever zitten? Kies zelf. Ik zal het niet invullen voor je. Kies maar! Met welke intentie ga jij naar de volgende afspraak?

Je weet niet wat erachter zit. Je weet het echt niet. Mijn vriend had een reden
om niet te komen. Hij deed het niet expres, van de trap struikelen. Ik breng
hem nu maar een pannetje soep op de fiets en ook met dit scenario kan van alles misgaan….

Of niet.

Susan Veenstra



Eenzaam op een feestdag.

Archief Posted on 27 Apr, 2019 10:42:02

Eenzaam op een feestdag en toch gaan.

Het was stil in de kamer. Geluiden kwamen vertragend binnen. Alsof ik mij vervreemde van mij zelf. Ik keek naar mijn armen en mijn handen. Wie was ik nou helemaal? Ik woon in mijn lijf. Ik was een vreemde in mijn lijf. Een samentrekkende, pulserende draaikolk verstokte in mijn keel. Een gevoel van misselijkheidachtige draaikolkjes in mijn maag. Ik kwam met geen mogelijkheid uit mijn verlatenheid. Traag leek mijn lijf te bevriezen. Ik was alleen, zo alleen. Ik kon mij niet verbinden met de wereld, zelfs niet met mijn huis. Mijn vrienden voelden ver weg. Mijn binnenste bevroor. Ik verkilde en verstilde.

De markt was overvol met geluiden en mensen. De visboer verhandelde zijn haringen en de kaasboer keek verbaast om zich heen. Mensen liepen voorbij. Ik herkende mijn vriendin, die liep daar ook. Ik liep op haar af en hoorde mijn trage lage stem haar begroeten. Ik kon er niet bij. Ik was er niet bij, maar waar was ik dan? Ze vroeg hoe het ging. Ik had gewoon geen antwoord. Ik snapte de vraag ook niet. Ik rook de scherpte van de haring. Hoe ‘wat’ ging? Met mij? Hoezo? Ik verzon dat het goed ging. De kaasboer nam een plak kaas en bood mij er ook één aan. Ik pakte het aan. Het was in ieder geval een richting. Mijn smaak was weg.

Het was feest. Ik was vergeten wat ik hier deed. Er was iemand jarig. Om mij heen geluiden en muziek. Ik was een alien. Mensen praten en lachen. Ik vroeg me af waarom. Ik kon niet begrijpen wat deze mensen hier deden en waarom ze het leuk leken te vinden. Er waren mensen die een praatje met mij begonnen. Ze dropen snel af. Ik was een alien. Misschien helpt een glas drank. Ik had geen smaak. Goot de wijn in de plant. Misschien had die er iets aan. Iemand trok aan mijn trui. Kom dansen! Dansen? Waarom? Ineens stond ik te midden van hossende mensen. Alsof mijn lijf een tel achter mijn geest zat. Ik kon mijn tempo niet pakken. Ik was een alien.

Mijn maag is zit vol verdriet. Er kan niets meer bij. Ik krijg er niets meer in. Mijn benen zijn van lood. Mijn binnenste voelt kaal en inhoudsloos. Is er iemand die eenzaamheid begrijpt? Ik niet. Ik snap er niets meer van. Voor dit gevoel van machteloos toekijken op mijn eigen leven verstil en verzuurt mijn maag. Mijn mond trekt een streep. Ik weet niet meer hoe ik mijn best kan doen. Ik sta buiten mijzelf. Ik kan niet bij mijzelf. Ik heb geen enkele regie. Ik ben overgeleverd aan mijn wezen.

Ik kijk in de spiegel. Waarom? Ik zie een moe, wit gezicht, onherkenbaar. Wie is dit. Oh, ikzelf. Ik lijk 10 jaar ouder. Dan wat, vraag ik mij af? Ik heb 10 jaar gemist door de verkillen, verstillen en te verdwijnen in de eenzaamheid krochten van mijn ziel, waar niemand was, alleen een hoopje aanstellerig mens ( dat bleek ik). Het diepste gat, de diepste pijn, nog nooit had ik zo graag willen wegvluchten van mijzelf. Maar waarheen? Nou, dat wist ik dus niet. En ik was het zat en moe. Ik besloot vrienden te worden met dat hopeloze wezen, die bij nadere inzien en een beetje aandacht een grappig mens bleek te zijn. Het duurde even eer ze ontdooide, maar na een poosje kreeg ze vertrouwen. Samen met mijzelf werden we best leuk. Levenservaring en een beetje humor bracht ons leven terug. We dronken uiteindelijk de wijn des levens, op een bankje in de zon.

Kleine mogelijkheden om er uit te komen. Lees ze en probeer ze uit. Je hebt geen reden om het niet te doen, toch?

· Vriendje worden met een eenzame deel van jou. Door te erkennen en te aanvaarden dat dat stuk – wat je liever niet hebt- ook bij je hoort. Je kan er op vertrouwen dat gevoelens veranderen, dat dat misschien straks of morgen minder heftig kan zijn.

· De eenzaamheid die je voelt straal je wellicht ook uit. Dat helpt dus niet mee om ‘eruit’ te komen of om in contact te komen. Je voelt je als een vreemd wezen op deze aarde. Je uitstraling is vermoedelijk niet uitnodigend. Begrijp dit!

· Misschien wil je het liefst met je hoofd onder de dekens wegkruipen en heb je de behoefte om nog dieper weg te zinken. Dit is het moment van actie! Ga nu je bed verschonen, nieuwe lakens erop, frisse lucht in je kamer. In beweging, focussen op iets anders helpt. Daar heb je alleen geen zin in. Door actief bezig te zijn om je donkerte te waarborgen( nieuw beddengoed) , trek je jezelf er misschien wel uit.

Alle gevoelens van het lijden zijn moeilijk weg te sturen, de adviezen zijn dan ook beperkt. Als je echt vastloopt, is de beste optie, ga naar een professional, praat er over, ga op onderzoek uit wat bij jou het beste helpt. Als je op onderzoek uitgaat, trek je jezelf er een beetje uit. Je gaat buiten je gevoel, van een klein afstandje, kijken, bedenken en oefenen wat helpt. Je neemt jezelf serieus ( erkennen) en je gaat er mee aan de slag ( komt in beweging). En je geeft jezelf mogelijkheden jezelf te leren kennen, want hoe dan ook is dat het allerbeste wat je te doen hebt: ken jezelf, onderzoek wat werkt en zie wat niet werkt.

In de loop van de jaren heb ik mijn lijden echt vaarwel gezegd. Er is een andere wind gaan waaien. Ik loop nog steeds op de markt, koop kaas en wandel langs de haringkraam. Ik ga naar een feestje en ik houd van de stilte. Ik heb mezelf leren kennen. Blijkbaar gaat dat niet altijd vanzelf. Verbaas me soms over hoe goed ik me kan voelen. Ik weet dat het ooit anders is geweest en dat dat hoort bij ‘toen’. En nu ben ik hier. En hier is nu.

Susan Veenstra.



van wantrouwen naar vertrouwen

Wantrouwen Posted on 03 Apr, 2019 20:22:35

Je loopt risico. Je bent bang. Je trekt je terug. Je bent op je hoede. Je bent alert op signalen. Nee, er is geen ontspanning. Er is wantrouwen, ongemak, je geeft mensen het gevoel dat ze het niet goed kunnen doen bij je. Je benadert ze met twijfel, eerst maar eens bewijs van vertrouwen voor je je kwetsbaarheid laat zien. Welke bewijs weet je niet. Er is altijd wat te vinden om je vertrouwen te ondermijnen.

Er is een reden voor het wantrouwen, natuurlijk is er een reden. Die ligt ergens verscholen in je verleden. Je vertrouwen is beschadigd. Je hebt ervaren dat vertrouwen hebben een risico met zich meebrengt, namelijk gekwetst worden. Nu wil je dit voorkomen. De mensen om je heen moeten eerst maar eens bewijzen dat ze te vertrouwen zijn. Je houdt afstand. Ieder haarscheurtje geeft een trigger waardoor het tegendeel is bewezen: afgeschreven.

Wat overblijft ben jij, alleen, het negatieve gevoel groeit. Je ziet bewijzen om je heen. Doordat je gelooft, of eigenlijk niet meer gelooft in de mensen om je heen. Er is altijd iemand die je verhaal doorvertelt, je niet goed behandelt…Je gevoeligheid groeit. Nu bescherm je jezelf.

Je staat in de rij bij de kassa. En ja hoor. Iemand kijkt op die ene manier….Je (denkt) dat je het doorziet. En hij gaat ook nog stiekem voor bij de kassa. Zie je wel: bewijs geleverd. Hoe meer je je hierop focust, hoe minder je ziet van de wereld. Je oogkleppen sluiten zich. Als jij aan de beurt bent, krijg je de kassacontrole en heel je weekboodschappen worden gecontroleerd. Zie je wel…je wist het.

Precies waar je bang voor bent (mensen zijn niet te vertrouwen) ervaar je als heel erg waar. Je straalt het uit. Mensen zien je wantrouwen, voelen de (vooringenomen) afwijzing. Ze gaan uit de weg. Zijn op hun hoede, voelen misschien de spanning. Voelen het ongemak en lopen op eieren bij je. Jouw reden in het verleden is hetzelfde…je liep op eieren. Je paste je misschien aan, aan iemand die jouw vertrouwen heeft misbruikt.

Wat ontneem je jezelf: de ervaring van de wereld, van de dingen die mooi, verrassend en blij zijn. Het risico bestaan dat je teleurgesteld wordt. Je ruikt aan een bloem en er heeft net een hondje overheen gepiest. Jammer: weer teleurgesteld. Je loopt treurig naar huis. Je ziet nu een heleboel niet. Je loopt ook geen risico. Je bent al teleurgesteld.

Stel dat je je uitgangspunt verandert: Er is altijd een andere bloem om aan te snuffelen. Een risico loopt je altijd, en dat is oké. Je kan het hebben. Je bent in staat om verder te kijken, verder dan je teleurstelling. Alles loopt altijd anders dan jij in gedachten had. Een vriendschap ook. Je hoeft de ander niet op een weegschaal te leggen. Ook jezelf niet. Je kan verrast worden, of teleurgesteld. Dan zie je verder. Dan kijk je verder. Daar ligt gewoon de rest van de wereld. Zoals altijd. Daar kan je op vertrouwen. Dat is tenminste iets.



Ik laat het los…….maar wat eigenlijk?

Loslaten Posted on 06 Mar, 2019 17:03:03

De appels weeg ik af, precies 500 gram. Met een magisch gevoel van precies 500 gram sluit ik het zakje. De onderkant van het zakje was goed in loslaten of zat niet vast en daar rolde de magische appels op de grond van de supermarkt. Ik stond daar te kijken.

De appels vielen uit mijn handen. Het was iets wat ik vast kon houden. En nu had ik niets. Ja, een lege zak. Hoe zit dat met emoties vroeg ik me af, of met mensen…of met je verleden…Kan je dat ook loslaten en achter je laten? Ik rekende de beurse appels af en sprong enthousiast op de fiets om verder te gaan met mijn denkwerk.

Zorgen loslaten, hoe vaak heb ik dat advies niet gekregen. Ik had wel zorgen, grote zorgen en kleine zorgen. Ik dacht daar dan veel aan en voelde er van alles bij. Dat voelen was vaak negatief, doemscenario’s en veel nadenken over wat allemaal kan gebeuren. Ik dacht veel in termen als:
‘Als dit of als dat……. maar dat komt dan…. en dan komt dit weer…. Maar als dat andere gebeurt dan zit ik’. Alles kan tenslotte gebeuren.
Als je ergens begint met je zorgen maken, dan begint het gedenk. Het wordt een heel ding, wat volgens je eigen gedachten klopt. Misschien vertel je het tegen een ander. De ander zegt dan: ‘Ojoh….wat een toestand zeg, laat het los. Gewoon loslaten’. Daar sta je dan. En je cirkeltje begint weer en gelijk een beetje zelfafwijzing er nu bij: ‘Waarom kan ik het dan niet loslaten? Wat een oen ben ik toch. Ik zit me ook maar zorgen te maken en kan het niet eens loslaten’. Loslaten is altijd een proces waar je naar toe moet werken. Het lukt als je de consequenties die er ook bij horen ook aanvaard.

Nu stond ik in mijn tuin, met mijn beurse appels, de appelboom te bestuderen. Er hingen appels aan. Ik voelde de strakke appelhuid en trok er een beetje aan…vast. Ze zaten nog helemaal vast. Ik zou natuurlijk een stevige ruk kunnen geven. Die boom heeft het maar gemakkelijk. Die laat zijn appels los als de tijd rijp is. Niet eerder. Niet later, of wel later…dan vallen ze in de sloot, of beurs op de tegels.

Ben je ooit klaar met gedachtenreeksen die je zelf bij elkaar verzint en aan elkaar fantaseert? Helpt het om ‘los te laten’, en om je beter te voelen? Je zoek in al dat denken naar zekerheid, veiligheid, vertrouwen in situaties. Hoe kan ik het oplossen, de beurse appels en de appeltaart? Of de vriendschap die ineens over leek te zijn? Je denkt je vanzelf weer vast. Je haalt het verleden erbij en gaat met het verleden en je gedachten van nu aan de haal.

Dat maakt het lastig om nieuwe ervaringen op te doen, want je bent besmet met het verleden. Dat staat een nieuwe heldere gedachte en een nieuwe ervaring in de weg. Ik ben eruit. De fiets staat nog klaar: op naar de appelkruimelvlaai van de Hema.

Susan Veenstra



Terugblik praktijk

Archief Posted on 22 Dec, 2018 19:39:10

Hoe, waar en wat? Zoals bij elk begin heb ik gezocht en uitgevonden hoe ik mijn praktijk
op wilde zetten. Op eigen kracht. Met eigen ideeën en inzet. Ik raakte enthousiast en kreeg steeds meer inspiratie. Hoe moest ik mijzelf en mijn praktijk noemen? Hoe zou ik mijn praktijkruimte indelen? Hoe zou ik mijzelf profileren? Wanneer zet ik koffie of juist thee? (zonder een uur weg te blijven) en hoe zorg ik ervoor dat mijn buren en vrienden niet allemaal langskomen op het moment dat ik gesprekken heb? Hele praktische vragen. Bepaalde praktisch zaken waren lastig, bijvoorbeeld mijn naambordje. Daar kun je lang mee bezig zijn. Het is er inmiddels.

Ik volgde trainingen, workshops. Ik kreeg steeds meer lees-tips. Ik werkte bij een organisatie die zich bezighield met alles wat te maken had met narcisme.
Continue werd ik geïnspireerd door mijn leidinggevende. Boeken, documentaires die ik écht moest lezen of zien, websites die ik moest bezoeken. Mijn leeslust was mijn leven. Even inlezen werden dagen, weken, maanden met mijn neus in de boeken. Ik leefde helemaal op.

Inmiddels een aantal jaren terug kwam mijn eerste klant. Dat klopte. Het was goed.
Ze was meer dan welkom. En zo begon ik. Steeds meer mannen en vrouwen nemen contact met me op en komen langs. Mensen die de moed hebben om te werken aan zichzelf, om deze belangrijke stap te zetten. Snel regel ik thee/ koffie in mijn keuken. Dit had ik uitgedacht. Dan begint het proces.

Het verhaal bestaat. Het luisteren en aanwezig is begonnen. Erkenning is in aantocht. De verhalen die ik hoor zijn mooi, pijnlijk en ontroerend. Ik verbaas me nergens over. Alle onderwerpen zijn bespreekbaar. Er komen mensen die veel last hebben van enorme moeheid, angsten en eenzaamheid. Sommige lijden fysiek, of zijn psychisch zo mishandeld, dat er wanhoop dreigt. Er komen mensen die bijna stikken in hun verdriet. Hun verhaal dat nog nooit verteld is. Een verhaal dat gehoord wil worden. Ze zijn welkom. Ik luister en voel mee. Zo verzachten we de scherpe randen.

Ik ben erg praktisch ingesteld en dat is soms erg handig. Daarom noem ik wat ik doe: praktische ondersteuning. Ook gaan we de diepte in als het nodig is. Onderzoekend, nieuwsgierig de afgrond in. Dat wat je alleen niet aandurfde, kunnen we nu samen doen. Ik doet dit werk als missie. Zoeken, kijken waar het leven beter en gemakkelijker kan worden. Aan alle moeilijke struggels in mijn leven waar ik mij doorheen geworsteld heb, heb ik veel levenszin overgehouden. Dat gun ik een ander ook. Het heeft me rijk gemaakt aan ervaring en kennis. Die zet ik nu in.

Vraag: ‘Hoe houd ik een lastige ex op afstand?’ We oefenen met antwoorden. Soms hebben we veel plezier in het verzinnen van passende antwoorden. ‘Hoe zorg ik ervoor dat mijn kind in haar eigen bed slaapt en niet altijd in mijn bed, zodat ik de hele nacht wakker lig?’ Vraag: ‘Hoe zorg ik voor mezelf, ik wil alleen maar slapen.’ Vraag: ‘Hoe communiceer ik met mijn familie zonder dat het steeds uit de hand loopt?’ We verzinnen dingen die bij jou passen, waar jouw voorkeur ligt en die per direct je energie terughalen. Hoe fijn is het om eens uitgebreid te douchen. Of om te weten waar je grenzen liggen. Of het gevoel te hebben zelf de regie te hebben in je leven.

Tevens worden er zwaardere zaken aan het licht gebracht. Door de maanden heen leer ik de complexiteit van de onderwerpen kennen. Ook de lange nasleep die beschadigde relaties kunnen hebben. Puzzels worden opnieuw gelegd. Patronen worden zichtbaar en inzichten groeien. Levensplezier krijgt weer eens kans. Nieuwe relaties ontstaan. Er gebeuren heftige dingen in mijn kamer en ook wonderschone momenten. Ik voel mij bevoorrecht dat ik dit kan doen. Ik geniet van mijn vak en ontwikkel mij verder door mensen te ontvangen, verder te lezen en cursussen, trainingen en opleidingen te blijven volgen. Zo ontwikkel ik steeds meer theoretische kennis, wat me weer ondersteund in mijn praktische denkwijze en wat jou weer verder helpt in je proces.

Wees welkom om een afspraak te maken.

Susan Veenstra



Next »