Blog Image

Blog suustra coaching

Overleven

Blog Posted on 26 Mar, 2020 18:30:09

Ik ben een overlever, altijd al geweest. Op momenten van tegenslag komt er strijdvaardigheid, niet opgeven, doorzetten en volharden.
Kijk naar het eindpunt, het doel, en ik behaal het!
Ik moest soms door het stof, soms door depressies, altijd door weerstand, soms kruipend maar volhardend. Mooie eigenschap.

Nu vraagt deze situatie iets anders. Iets wat te maken heeft met onzekerheid toestaan en verdragen. Niet weten, veel denken, veel onrust. Alles is anders dan voorheen. Er is iets echt heftigs aan de hand.
Het is geen solo proces, het is ons aller proces en hoe…HOE gaan we het doen?
Alleen en met z’n allen, om onszelf op de been te houden, om elkaar ook te steunen. Alleen-zijn te verdragen en ook te voelen dat er een ‘samen’ is met de wereld.

Ons dagelijks leven delen we anders in, ervaren we anders, vanuit een ander perspectief. We kunnen nergens meer heen, alleen naar onszelf, naar ons huis. Ons ‘binnen’ huis, onszelf.
Er is geen afleiding qua uitjes, maar wel naar onszelf, wat ons bezig houdt. Een bezigheid, hobby, studie, 1000 stukjes puzzel. Ons eigen innerlijke 100 stukjes puzzel.

Loop je tegen je eigen meubelstukken aan inmiddels? Tegen de muren. Kan je je kinderen niet meer verdragen? We worden geconfronteerd met overleven op een wijze die vraagt om rust, geduld, verdragen van onzekerheid, het uitzingen tot zo lang het duurt. Nederigheid.

Waarom vraag ik mij vandaag af: Hing dat schilderij altijd al scheef?  Zit mijn broek altijd zo stak? Waarom is wc papier (meestal) wit?  Waarom schijnt precies nu de zon zo blij, precies nu?
Het antwoordt op alle vragen is; We weten het niet.
Onze wil valt van zijn voetstuk. We hebben een gevoel van overgave nodig.
Er bestaat geen regie en geen controle over het leven. We dachten het misschien wel.
Er is altijd wel wat te doen:

  1. Schilderij recht hangen
  2. Kledingkast uitzoeken
  3. Wc papier versieren
  4. Mijn tuin vegen

Waar begin jij?



Bang zijn

Blog Posted on 17 Mar, 2020 11:12:34

Mijn mobiel pusht me om weer te lezen over het nieuws.
Natuurlijk kijk ik.
Ik wil niets missen maar mijn hoofd loopt over.
Telkens gaat er een innerlijk alarm af: mis niets. Je moet alles weten.
Een soort onstilbare honger naar informatie. Een diepe overlevingsdrive zorgt voor een onrustig hoofd. Je hoofd wordt niet vanzelf rustig.

Daar moet je iets voor doen.

Herkenbaar? De onrust en de collectieve angst. De behoefte dat alles weer zo was als een paar maanden terug: vóór dit alles. En de realiteit flitst steeds door je heen.
Alle gedachten en angsten houden je hyperalert: ‘Stel…’.
En het gaat haast van zelf: ’Stel je voor dat ik of een ander…’.
Alles kun je je voorstellen.

Je alarmbrein staat de hele dag aan. Logisch dat je daar erg je moe en uitgeput van wordt. Je denkt namelijk over alle scenario’s die kunnen gaan gebeuren en alle mogelijke oplossingen.
Je weet ook niet precies welk scenario je nu moet gaan uitdenken. Het zijn er zo veel.
Dat overstijgt het denken: dit noemen we piekeren.
In een rondje denken zonder een oplossing, zonder rust, zonder relativering. Nergens heen.

Iedereen kan logisch denken, alleen dat is door het piekeren uitgeschakeld. Je hersenen kunnen niet allebei op hetzelfde moment. Dus je hersenen kiezen, of eigenlijk jij kiest.

Alarm is piekeren en paniek. Nieuws volgen. Veel meningen aanhoren. Twijfels.
Geen rust wel stres. Slaaptekort. Etc.…

Logisch denken en handelen: Er gebeurt veel op allerlei gebieden
(jouw gezondheid, die van een ander, werk, inkomen….etc.)
Dat is waar. Dit is zoals het is.
Om op de been te blijven moet je zorgen voor jezelf op langere termijn. Je gaat zorgen krijgen, dat gaat hoe dan ook gebeuren. Hoe ga je hier mee om?

Organiseer jezelf:

  • Je kan zelf kiezen, kies ervoor dat je niet wordt geleefd.
  • Kies zelf wat je sterk en krachtig houdt. Neem pauze van het nieuws.
    Je telefoon kan stil of uit. Neem een paar momenten waarop je kiest om wel te kijken naar het nieuws.
  • Buiten staat altijd aan, frisse lucht is er voor ons.
  • Trek je even terug in jezelf en leer ermee omgaan want het duurt nog wel even. Alles wat zal gaan komen weet je niet. Om je staande te houden heb je jezelf nodig, sterk en krachtig.


Pech

Blog Posted on 08 Mar, 2020 19:15:01

Het was zo een rare dag vandaag. Het begon gisteren ergens tijdens een vergadering met collega’s. Ik was wat tam, moe en de verhalen gingen een beetje langs mij heen. Ken je dat gevoel? Je bent er niet echt en toch wel.
Je hoort alles aan. Je verwerkt het niet. Want er volgde een onrustige nacht.

Een dromennacht: over grote bruine gangen met trappen en over mijzelf:
ik was de weg kwijt. De buurman(?) in zijn badjas, Hebreeuws sprekende kinderen in het trapgat, met name een jongen met donker haar keek mij aan. Vrouwen met hakken en exen met bijlen in de rug. Ik droomde ook over de een flowerpower jurk, wat me troost gaf en me terugbracht naar old times. Iets bekends in mijn droom, of toch niet?
Er liep iemand naast me die ook zocht, maar niet wat ik zocht.
Ik zocht de weg en had een ticket in mijn handen, een entreebewijs. Paniekerig zocht ik waar ik moest zijn. De gangen liepen maar door en de trappen liepen van boven naar beneden, een soort Escher trappen.  Er was geen touw aan vast te knopen. Ondertussen vaag gezang in de verte van een taal doe ik niet verstond, en toch wist ik wat ze zeiden.
Ik wist de gevoelsbetekenis, geen woorden.

Ik kwam mensen tegen die niet aardig waren, kortaf en ze luisterde niet. Ik bleef maar lopen. Nergens heen. Ondertussen viel er een ex ( sorry, weet niet van wie) uit het trapgat. Doodsangst galmde er steeds door mij heen. Vreemd werd ik die ochtend wakker. Gelukkig had ik vandaag een leuk uitstapje.

Monter stapte ik op de fiets, met windkracht 9 en regen. Niets was zo beangstigend als de nacht die geweest was. Ik kon het hebben. Ik stond in de rij bij de kassa en er was iets mis.  Mijn ticket kon ik boven afhalen.  ‘Daar’ wees de aardige filmvrouw, ‘bij die bruine trap’, en dan de bruine gang door’ en ze gaf me een verdachte glimlach.

De droom schoot vliegensvlug voorbij en ik moest vreselijk nodig plassen. De rij achter me vulde zich met zuchten en kreunen van het wachten van andere mensen. Ik zei: Ik ga niet.

Ik bezocht het toilet, dat luchtte al enorm op. Jas en muts op, op de fiets -mijn trouwe metgezel- naar huis. Waar het warm en droog was.



Geen tips tegen onzekerheid

Blog Posted on 06 Mar, 2020 12:12:58

Na het volgen van een training voor het schrijven van blogs, kreeg ik de tip: ga in tip-vorm schrijven Dat levert zoveel meer lezers op. Mijn inspiratie kelderde naar nul-punt. Alsnog ging ik het proberen. Ik werd er onzeker van, van mijn tips tegen onzekerheid. Welke zekerheid hebben we eigenlijk? Waarom zijn we zo onzeker? 

Een onzeker gevoel hebben we allemaal wel eens, maar hoe is het als je hele leven bestaat uit onzekerheid. Telkens de prangende vraag in je hoofd: Kan ik het wel? Mislukt het niet? Ik durf het niet? Anderen zullen wel denken?  Hoe kan ik het zeker weten? Dat is geen leuk scenario.

Enerzijds komt onzekerheid uit je verleden.  Vanuit je geschiedenis kan het oorzaken hebben  bijvoorbeeld:

  • Je denkt dat je het niet goed genoeg kan. Misschien is het je vaak verteld  dat je het niet kon, zodat je hebt bent gaan geloven.
  • Daarna durfde je het niet meer te proberen. Je overtuiging is immers dat je het toch niet kan. Je probeert het te vermijden.
  •  Doordat je angstig bent geworden, durf je steeds minder risico’s te nemen.  
  • Met risico’s nemen heb je kans dat het niet lukt, of wel, dat is de onzekerheidsfactor. Stel dat het weer toch mislukt, dan faal je ook nog eens dubbel. Het is opgestapelde angst geworden. Doorspekt met angstige gevoelens. Het kan een patroon worden en patronen herhalen zich steeds opnieuw.
  • Om het vervelende gevoel te vermijden, ga je het compenseren. Voor de zekerheid ga je controleren. Hierin kan je doorschieten door alles te controleren. Controle op controle of…
  • Check, dubbel check.

Anderzijds is het leven ook onzeker. Het leven laat zich niet zeker weten, nooit eigenlijk. Je kan van iets uitgaan, het loopt vaak anders. Je weet veel dingen niet zeker, dat is het enige dat je zeker weet. Dat het leven zich niet laat leiden, dus probeer niet te lijden onder wat je niet kunt beheersen.

Wat nu te doen: je kan alles blijven doen en proberen. Ook als het risicovol is, je weet het niet zeker of je voelt je onzeker, ook dan kun je het proberen. Dat is misschien eng, want soms lukt het niet, soms moet je oefenen, soms lukt het toch. Er zijn vele mogelijkheden. Waarom zal je je laten beperken door onzekerheid?

Je kan toch, ondanks alles wat je tegenhoud, van alles proberen en doen. Je zal merken dat je meer kunt dan je denkt. Maar…
Je gedachten zullen heel hard schreeuwen: Doe het niet. Je kan het niet. Wat zal iedereen zeggen? Je bent dom als je het toch doet.
Dit zijn de oude gedachten patronen. Laat je gedachten maar tollen. En doe het toch, voor de ervaring, voor jezelf. Een ervaring van nu, van vandaag. Probeer te doen, de actie, de beweging te maken.



Het December Troostgedicht

Posted on 17 Dec, 2019 14:49:09

Als er zo een dag is

Dat je troost nodig hebt.

Als er zo een dag is

Dat eenzaamheid je nekt.

Als er zo een dag is

Dat het bijna kerst is

En je voelt je gewoon niet oké.

Dan zeur ik niet over de zon die gaat schijnen

Of de dagen die weer gaan lengen.

Ik begrijp en hoor wat je zegt of niet zegt,

Wat je bedoelt en wat je voelt.

En geef je een knipoog,

Met twee ogen, want met één kan ik het niet.

Dat is dan voor jou. Dat je het weet.



Meer dan een emotie

Rouw Posted on 30 Nov, 2019 19:38:56

Een jaar of wat geleden verloor ik mijzelf. Ik verloor bijna de ander en daardoor kwam ik in een heftige confrontatie met mijzelf. Later ben ik gaan begrijpen wat er gebeurde. Ik was vooral bezig weg te lopen voor wat ik voelde. Overal waar ik was stond er een schaduw achter mij. Steeds voelde ik de aanwezigheid van iets ‘engs’ wat niet weg zou gaan. Het bleef me achtervolgen. Tot ik dacht: Kom maar op.


Ik voelde machteloosheid, controleverlies en paniek. Dat voelde niet fijn en niet veilig. De controle van mijzelf, waar ik me zo graag aan vast hield moet ik minder belangrijk maken. Ik raakte volledig in paniek. Loslaten was een te grote stap. Eerst maar eens één stap.


Er waren vele redenen om mijn gevoelens uit de weg te gaan, te vluchten, te negeren en te doen alsof het er niet was. Mijn lijf riep mij tot de orde.
Mijn keel kneep zich vanzelf dicht. Mijn maag verteerde het niet meer en verkrampte. Mijn ogen hield ik het liefste dicht. Het licht deed letterlijk pijn aan mijn ogen. Bibberende benen en nachtelijke zweetaanvallen.
Ik trapte het verdriet plat, maar het was onkruid. De wortel groeide gestaag door. Het kwam terug in veelvoud.
‘Oké, zei ik. Ik ga met je aan de slag’. Ik ga erdoorheen en zal doorzetten. Het proces begon bij aanvaarden dat ik mij niet goed voelde. Aanvaarden dat ik verdriet had. Mijn lijf voelde en dat was in het begin niet fijn. Er was veel behoefte weg te vluchten. Accepteren dat ik het verdriet niet ging veranderen. Verlies doet veel pijn. Ik sta buiten mijn verzet.
De adrenaline bracht mij onrust. Hyperactief werd ik ervan. Alleen maar omdat ik in verzet was…tegen mijzelf?


In mijn nachtmerries vielen de doden bij bosjes. Soms was er gevoelsdoodheid en soms plopte het verdriet omhoog. Ook dacht ik soms dat ik er al was en vierde een klein feestje. Ik leerde mijzelf kennen, zoals ik ben.  

We zaten aan de Spaanse Costa in een restaurantje. Een fles wijn stond al op tafel. De vis besteld. De bergen lagen er prachtig bij. De sfeer was vredig en overal liepen mensen te genieten. De ondergaande zon ontroerde en het glas was vol. Het kabbelen van de golven van de zee maakte iets in me los. Mijn traanbuisjes spande zich aan tot ik niet meer kon. Ik voelde een zee van tranen opkomen. De vis werd geserveerd.


De Spaanse ober zag het al aankomen en ging er snel vandoor.
Ik baste in tranen uit. Stoppen ging niet meer. Het volle restaurant zag ik verdwijnen in de golven van mijn ogen. Er was ook geluid bij en het was geen Spaanse fado. Ik was het, met al mijn verdriet. Ik liet het gaan. Ik liet mijn verlangen los, dat het goed moest gaan. Ik mag verdriet hebben. Ik mag het niet leuk vinden. Ik kan het niet dragen en dat mag ook. Alles liet ik gaan. Mijn man schonk snel nog mijn glas wat voller en aaide geduldig mijn handen. Na een poosje voelde ik dat alles rustiger werd.
Het restaurant ook. De vis lag geduldig te wachten.
Er was iets: een knorrende maag. Na de vis en de wijn, voelde ik dat ik een stap genomen had.

Het proces gaat niet alleen over het verliezen van een persoon uit ons leven. We willen soms dat het anders loopt. Ik wilde zo graag dat het goed met haar zou gaan en ik had er geen enkele grip op. Ik wilde dat ze zou leven en dat ik haar gerust kon stellen. Ik moest het idee loslaten dat ik er grip op had. Het gaat om zoveel meer dan ik dacht. We kunnen iemand lief hebben, met ons hele hart. We vormen ons in allerlei bochten om er voor diegene te zijn. We voelen dat het niet werkt. Soms is het gevoel van onmacht zo diep, dat we er niet uitkomen. Je houdt het verdriet binnen in je. Het verdriet houdt je ook op de been. Je kan bezig blijven het verdriet in te houden, zodat je niet met je verdriet bezig hoeft te zijn. Zo blijft het verdriet. Je bent eraan gehecht. Vasthouden is controle hebben. En dan heb je het toch nog bij je.

Hoeveel stappen heeft rouw? Hoe lang duurt het? Het voelt als golven.
Het gaat beter op den duur. Inmiddels heb ik inzicht gekregen hoe mijn reacties zijn, mijn gevoelens en hoe mijn lijf voelt. Wat mij helpt en wat niet? Als ik me laat gaan in mijn emoties, verdwijn ik. Als ik het wegslik raak ik gevoelsarm. Inzicht, begrip en het stoppen met het willen veranderen hebben mij sterk gemaakt.


Nu weet ik zoveel meer. Ik hoef nergens meer voor weg te lopen. Ik kan emoties voelen. Ik voel dat ik leef. Inmiddels ben ik stappen verder en antwoorden rijker.


Afstand houden is beter dan loslaten.
Wat kan ik nu doen op dit moment om mijzelf of de situatie aan te kunnen? Welke invloed heb ik voor mijzelf?  Ik heb geleerd om verder te leven. Het leven na verdriet. Dit is een oud verhaal en het leven is méér de moeite waard dan ooit.

Susan Veenstra

  • herschreven november 2019


Gekwetst

Uncategorised Posted on 28 Oct, 2019 14:45:53

Ik was mijn kast aan het opruimen. Plank voor plank maakte ik leeg.
Wat niet meer nodig is, kan weg. Mijn kast was leeg, net zo leeg als mijn hoofd.
Als vanzelf ging ik door.  Buiten was het ook niet veel beter, dikke regendruppels langs de ramen. Daar schiet ik ook al niet veel mee op.
Mijn humeur kelderde net zoals de regen, naar beneden. Dat heb je met zwaartekracht.

Gisteren was je zo dichtbij. Het leek allemaal zo goed. Ik maakte mij geen zorgen. Mijn optimistische humeur, mijn goede grapjes, mijn gastvrije gevoel naar jou toe. Alles leek goed. Tot je voor mij stond.
Ik zag aan je ogen dat het niet goed was.
In mij zakte een ijsklontje spuug naar beneden. Ik wil het niet horen.
Ik wil het wel horen. Niet . Wel. Niet. Wel.
‘Koffie?’. Ik bazelde wat over een paar tompoezen die ik had gehaald.
Kop in het zand of in de koelkast. Waar waren die klere tompoezen?
‘Nee’ zei je. Ik luisterde niet. Ik gleed ze uit de doos op een bordje. 
Het schoteltje zakte scheef toen je afwerend weigerde.
De zwaartekracht zorgde voor de rest.

‘Ik wil niet verder met je. Ik heb het aangekeken. Ik geef niet genoeg om je’.
Ijsklontjes en koffie is geen goede combinatie. ‘Ik geef wel om jou, heel veel.
Kunnen we er nog wat aan doen? We hebben toch…toch….’.
Geen idee meer wat ik zei. De toon was gezet. Mijn leven was in puin.

Mijn lijf moest opruimen. Mijn mind is in verzet. Ik wil het niet voelen.
Ik ben afgestorven. Alles verloren. Toen ging de bel. Het was één of andere verkoper van iets vaags. Ik ontwaakte dat moment en hoorde mijzelf zeggen: ‘Ik heb geen interesse in uw product. U mag niet weten hoe ik heet. U mag niets, niets van mij’. Ik voelde iets ontwaken in mij. Ik ben niet de persoon die mijn waardigheid laat zakken, ondanks de zwaartekracht.  
Mijn waardigheid kwam terug.
Ik besta nog. Ik besta nog. Ik besta nog!  NA alles besta ik nog. In een snel tempo overzag ik wat er was: Ik voelde mij gekwetst, niet de moeite waard. Dat voelde ik in mijzelf. Het was een gevoel, een gevoel  van een ander.
Dat heeft niet met mij te maken. Ik liet mij beïnvloeden en verdriet vulde mij.
Ik had de toekomst mij anders voorgesteld.
Ik was teleurgesteld, gekwetst, boos misschien, alles.

Ineens zag ik de werkelijkheid. Mijn gezicht klaarde op. De verkoper droop weg,
in de regen die nog steeds neerstortte. Ik pakte mijzelf weer op.
Vervolgde mijn opruimdrift en neuriede mee met de muziek.
‘I will survive.’



Ik kreeg een bootje van mijn vader

Blog Posted on 24 Sep, 2019 15:00:11

Met een bootje kun je vele avonturen beleven. Ik denk dat hij het welletjes vond, de avonturen en de verassingen met zijn bootje. Voor ons is het nieuw. Een nieuw avontuur. Hij vertelt er graag over: benzine op, weg kwijt, te ver gevaren, een ander helpen, zich laten helpen door een ander. Hij heeft er vele herinneringen aan.  Onder de koffie vertelde hij wat we moesten weten: Hier zit de bougie, daar zit een pookje, daar een handeltje, en dan moet je dit knopje indrukken en dan choken en dan moet hij het doen. Een mondelinge gebruiksaanwijzing over hoe het ‘moet’ in zijn ervaring.  Na 33 jaar een bootje is het  tijd om het roer over te dragen aan zijn dochter. Aan mij dus.

Een bijzonder moment, een vader-dochter moment. De avonturen begonnen gelijk al. Verhuizen dus van het bootje. Niet meer over de Alkmaarse grachten, maar door de Koedijkse wateren. Bootje bood wat weerstand. Op de trailer leek de reis misschien wel mooi. Bij aankomst wilde Bootje niet loslaten. Wat een symboliek.  We gingen bijna met trailer en al het water is, mijn vader en ik. Met man en macht heb ik al mijn krachten ingezet en mijn vader zijn spierballen om de symbiose te doorbreken.  Na vele blauwe plekken lukte het. Daarna liet ik mij peddelen naar de nieuwe standplaats van ons bootje. Ook daar ging het niet makkelijk. De hele sloot zat vol met waterlelies ( ballast, oude wortelstokken, en veel slijmerige slierten) de motor liep vrij snel vast in draden, wortelstronken, bladeren en takken. Vader mopperen. Het echte afscheid was hierdoor gemakkelijk.

Onze eerste tocht met het bootje verliep niet echt soepel. Motor wilde niet starten, bougie verzopen of te vet of geen vonk? We klotsten door de sloten of we stonden stil. Motor sloeg af. Het was niet gemakkelijk om het bootje te leren kennen. Er zat wel beweging in. Door beweging ga je vooruit, ja…of achteruit…dat kan ook.  Je moet het zelf leren. Je moet zelf oefenen. Je mag je bezeren (nog meer blauwe plekken). We waren bijna thuis toen we hulp aanboden aan een persoon met een ander bootje, maar zonder benzine. Het motortje sloeg op hol, we schoten naar achteren in het riet. Ik denk dat we niet echt een professionele indruk maakten. Dat voelt altijd een beetje ‘dom’.  Zweet liet los uit alle poriën op het zelfde moment. Loslaten.  De schipper stond weer aan wal.  Nu naar huis, dachten wij. Onze motor sloeg af. Onze peddels waren onze vrienden. We waren er bijna, toen de motor weer aansloeg. Blij kwamen we weer thuis en uitgeput, spierpijn en tevredenheid met de vaste wal.

We moeten nog oefenen om te leren. Gisteren kregen we de motor niet aan. Wat nu weer? De klep  open. Even op onderzoek. We besloten na een half uur, te stoppen met het aan de praat krijgen van Bootje. We dronken een biertje op ons terras. We filosofeerde wat over het hoe en waarom. Dat was ook heel fijn.

Dank je papa voor deze levensles!

Susan september 2019.



Next »