Eenzaam op een feestdag en toch gaan.

Het was stil in de kamer. Geluiden kwamen vertragend binnen. Alsof ik mij vervreemde van mij zelf. Ik keek naar mijn armen en mijn handen. Wie was ik nou helemaal? Ik woon in mijn lijf. Ik was een vreemde in mijn lijf. Een samentrekkende, pulserende draaikolk verstokte in mijn keel. Een gevoel van misselijkheidachtige draaikolkjes in mijn maag. Ik kwam met geen mogelijkheid uit mijn verlatenheid. Traag leek mijn lijf te bevriezen. Ik was alleen, zo alleen. Ik kon mij niet verbinden met de wereld, zelfs niet met mijn huis. Mijn vrienden voelden ver weg. Mijn binnenste bevroor. Ik verkilde en verstilde.

De markt was overvol met geluiden en mensen. De visboer verhandelde zijn haringen en de kaasboer keek verbaast om zich heen. Mensen liepen voorbij. Ik herkende mijn vriendin, die liep daar ook. Ik liep op haar af en hoorde mijn trage lage stem haar begroeten. Ik kon er niet bij. Ik was er niet bij, maar waar was ik dan? Ze vroeg hoe het ging. Ik had gewoon geen antwoord. Ik snapte de vraag ook niet. Ik rook de scherpte van de haring. Hoe ‘wat’ ging? Met mij? Hoezo? Ik verzon dat het goed ging. De kaasboer nam een plak kaas en bood mij er ook één aan. Ik pakte het aan. Het was in ieder geval een richting. Mijn smaak was weg.

Het was feest. Ik was vergeten wat ik hier deed. Er was iemand jarig. Om mij heen geluiden en muziek. Ik was een alien. Mensen praten en lachen. Ik vroeg me af waarom. Ik kon niet begrijpen wat deze mensen hier deden en waarom ze het leuk leken te vinden. Er waren mensen die een praatje met mij begonnen. Ze dropen snel af. Ik was een alien. Misschien helpt een glas drank. Ik had geen smaak. Goot de wijn in de plant. Misschien had die er iets aan. Iemand trok aan mijn trui. Kom dansen! Dansen? Waarom? Ineens stond ik te midden van hossende mensen. Alsof mijn lijf een tel achter mijn geest zat. Ik kon mijn tempo niet pakken. Ik was een alien.

Mijn maag is zit vol verdriet. Er kan niets meer bij. Ik krijg er niets meer in. Mijn benen zijn van lood. Mijn binnenste voelt kaal en inhoudsloos. Is er iemand die eenzaamheid begrijpt? Ik niet. Ik snap er niets meer van. Voor dit gevoel van machteloos toekijken op mijn eigen leven verstil en verzuurt mijn maag. Mijn mond trekt een streep. Ik weet niet meer hoe ik mijn best kan doen. Ik sta buiten mijzelf. Ik kan niet bij mijzelf. Ik heb geen enkele regie. Ik ben overgeleverd aan mijn wezen.

Ik kijk in de spiegel. Waarom? Ik zie een moe, wit gezicht, onherkenbaar. Wie is dit. Oh, ikzelf. Ik lijk 10 jaar ouder. Dan wat, vraag ik mij af? Ik heb 10 jaar gemist door de verkillen, verstillen en te verdwijnen in de eenzaamheid krochten van mijn ziel, waar niemand was, alleen een hoopje aanstellerig mens ( dat bleek ik). Het diepste gat, de diepste pijn, nog nooit had ik zo graag willen wegvluchten van mijzelf. Maar waarheen? Nou, dat wist ik dus niet. En ik was het zat en moe. Ik besloot vrienden te worden met dat hopeloze wezen, die bij nadere inzien en een beetje aandacht een grappig mens bleek te zijn. Het duurde even eer ze ontdooide, maar na een poosje kreeg ze vertrouwen. Samen met mijzelf werden we best leuk. Levenservaring en een beetje humor bracht ons leven terug. We dronken uiteindelijk de wijn des levens, op een bankje in de zon.

Kleine mogelijkheden om er uit te komen. Lees ze en probeer ze uit. Je hebt geen reden om het niet te doen, toch?

· Vriendje worden met een eenzame deel van jou. Door te erkennen en te aanvaarden dat dat stuk – wat je liever niet hebt- ook bij je hoort. Je kan er op vertrouwen dat gevoelens veranderen, dat dat misschien straks of morgen minder heftig kan zijn.

· De eenzaamheid die je voelt straal je wellicht ook uit. Dat helpt dus niet mee om ‘eruit’ te komen of om in contact te komen. Je voelt je als een vreemd wezen op deze aarde. Je uitstraling is vermoedelijk niet uitnodigend. Begrijp dit!

· Misschien wil je het liefst met je hoofd onder de dekens wegkruipen en heb je de behoefte om nog dieper weg te zinken. Dit is het moment van actie! Ga nu je bed verschonen, nieuwe lakens erop, frisse lucht in je kamer. In beweging, focussen op iets anders helpt. Daar heb je alleen geen zin in. Door actief bezig te zijn om je donkerte te waarborgen( nieuw beddengoed) , trek je jezelf er misschien wel uit.

Alle gevoelens van het lijden zijn moeilijk weg te sturen, de adviezen zijn dan ook beperkt. Als je echt vastloopt, is de beste optie, ga naar een professional, praat er over, ga op onderzoek uit wat bij jou het beste helpt. Als je op onderzoek uitgaat, trek je jezelf er een beetje uit. Je gaat buiten je gevoel, van een klein afstandje, kijken, bedenken en oefenen wat helpt. Je neemt jezelf serieus ( erkennen) en je gaat er mee aan de slag ( komt in beweging). En je geeft jezelf mogelijkheden jezelf te leren kennen, want hoe dan ook is dat het allerbeste wat je te doen hebt: ken jezelf, onderzoek wat werkt en zie wat niet werkt.

In de loop van de jaren heb ik mijn lijden echt vaarwel gezegd. Er is een andere wind gaan waaien. Ik loop nog steeds op de markt, koop kaas en wandel langs de haringkraam. Ik ga naar een feestje en ik houd van de stilte. Ik heb mezelf leren kennen. Blijkbaar gaat dat niet altijd vanzelf. Verbaas me soms over hoe goed ik me kan voelen. Ik weet dat het ooit anders is geweest en dat dat hoort bij ‘toen’. En nu ben ik hier. En hier is nu.

Susan Veenstra.