Ik ben een overlever, altijd al geweest. Op momenten van tegenslag komt er strijdvaardigheid, niet opgeven, doorzetten en volharden.
Kijk naar het eindpunt, het doel, en ik behaal het!
Ik moest soms door het stof, soms door depressies, altijd door weerstand, soms kruipend maar volhardend. Mooie eigenschap.

Nu vraagt deze situatie iets anders. Iets wat te maken heeft met onzekerheid toestaan en verdragen. Niet weten, veel denken, veel onrust. Alles is anders dan voorheen. Er is iets echt heftigs aan de hand.
Het is geen solo proces, het is ons aller proces en hoe…HOE gaan we het doen?
Alleen en met z’n allen, om onszelf op de been te houden, om elkaar ook te steunen. Alleen-zijn te verdragen en ook te voelen dat er een ‘samen’ is met de wereld.

Ons dagelijks leven delen we anders in, ervaren we anders, vanuit een ander perspectief. We kunnen nergens meer heen, alleen naar onszelf, naar ons huis. Ons ‘binnen’ huis, onszelf.
Er is geen afleiding qua uitjes, maar wel naar onszelf, wat ons bezig houdt. Een bezigheid, hobby, studie, 1000 stukjes puzzel. Ons eigen innerlijke 100 stukjes puzzel.

Loop je tegen je eigen meubelstukken aan inmiddels? Tegen de muren. Kan je je kinderen niet meer verdragen? We worden geconfronteerd met overleven op een wijze die vraagt om rust, geduld, verdragen van onzekerheid, het uitzingen tot zo lang het duurt. Nederigheid.

Waarom vraag ik mij vandaag af: Hing dat schilderij altijd al scheef?  Zit mijn broek altijd zo stak? Waarom is wc papier (meestal) wit?  Waarom schijnt precies nu de zon zo blij, precies nu?
Het antwoordt op alle vragen is; We weten het niet.
Onze wil valt van zijn voetstuk. We hebben een gevoel van overgave nodig.
Er bestaat geen regie en geen controle over het leven. We dachten het misschien wel.
Er is altijd wel wat te doen:

  1. Schilderij recht hangen
  2. Kledingkast uitzoeken
  3. Wc papier versieren
  4. Mijn tuin vegen

Waar begin jij?