Blog Image

Blog suustra coaching

Verwondering

Blog Posted on 06 Aug, 2020 20:07:03

Meestal voel ik verandering aankomen, als een storm in rustig water. Onrust en nieuwsgierigheid en een spannend gevoel: wat gaat er komen? Van welke kant komt de storm? En hoe zal het anders zijn? Ik sliep er onrustig van.

Ineens was er een nieuwe baan, als een wonder. Tegelijkertijd werd mijn moeder ziek. Het leek ernstig. Reden genoeg voor een flinke portie onrust. Ook was ik nieuwsgierig. Ik wilde het beleven. Ik wilde er zijn.  Ik wil mijn hoofd niet wegdraaien. En de realiteit in de ogen kijken. Ik kan het. Ik kan het aan.

Ken je het gevoel ineens dat je een soort van draaikolk voelt in je maag? Een soort interne wiebel. Houvast lijkt afwezig. Even geen orietatiegevoel. Alles lijkt onzeker en dat is de enige zekerheid die er is.  Ik besloot: wat ik doe, wat ik investeer, dat doe ik met liefde en inzet. Vol aandacht, niets vluchtig, niet overhaasten. Niet wegkijken en oppakken wat zich aandient. Hoe mooi is dat!

Toen brak mijn sandaal op een mooie zonnige dag. Struikelend en voorzichtig verkende ik de bekende wereld met onbekende stappen. Ik bezocht mijn vader en het was goed, het was zoals het moest zijn. Ik bezocht mijn moeder en het was zoals het de bedoeling leek. Er was verbinding, er was contact en ik voelde dankbaarheid. Dankbaar dat dit kan.

Ik bezocht een oude vriend en besprak mij gewankel en we lachten ons een deuk. Zoals wij het zagen, zagen wij het. We aten een gebraden kippetje en het leven rolt door, met volle buiken. Ik ben dankbaar.

Op de fiets naar mijn nieuwe baan stapte ik een andere wereld in. Ik voelde verwondering, een warm welkom en een nieuwe wending in mijn bestaan.  Ik mag mij verbazen. Ik mag er van genieten.
Ik koop nieuwe sandalen, die passen bij deze zomer, deze gekke zomer van 2020.

Is dit soms de clou: ik besluit, ik sta toe en het is oké. En het gebeurt. Ik ben erbij.

Susan Suustra



Hebberig als ik kan zijn…

Blog Posted on 04 Jun, 2020 15:00:20

Deed ik mee aan een: ‘win een voucher van 100 euro’. Ik doe dat nooit.
Niet waar, nu dus wel.
Vanuit een impuls, vanuit een deel van mijn brein dat wil ‘hebben’,
‘snel’ en ‘misschien heb ik eens geluk’.
Dat ‘deel’ leest geen kleine lettertjes.
Heeft een ander uitgangspunt.
Tijdens het invullen heb ik wel vaak op NEE geklikt,
zo helder was ik wel. Langzamerhand werd mijn ‘denkende brein’ weer actief,
maar toen was het feitelijk al te laat.
Allerlei sms’jes lieten mij weten dat ik prijzen gewonnen had
als ik op de volgende link zou klikken.

Dat deed ik verders niet meer, want ik was weer mijn wakkere zelf.

Ik realiseerde me hoe ‘verstandig’ ik ook ben, ook wel eens gedreven word door impulsen. Je kan niet altijd ‘verstandig’ zijn, zei iemand eens tegen me. ‘Je mag ook wel eens niet je verstand gebruiken’. Tja…., dat deed ik dus…

Deze dag ben ik bezig om sms’jes te negeren. Het irriteert me mateloos.
En vraag me af: ‘waar kan een mens mee bezig zijn?’
Het leidt zo af van mijn leven. Van waar ik voor ga en voor sta.
Voor mijn bewuste energie en dat soort dingen.
Steeds een piepje van zinloosheid herinnert me eraan, dat ik er in ben gestonken.

Vandaag ga ik wandelen zonder telefoon, in een beetje regen, in een beetje kou.
Het is zo verfrissend en ik voel me zo helder en druppel voor druppel herinner ik me mij goed te voelen, een keuze te hebben,
gelukkig met wat ik heb en niet heb.

Ik ben ergens ingetrapt en dat is niet het einde van de wereld.
Het is wat het is, meer niet. Ik hoef de 100 euro niet, dát is niet wat mij gelukkig maakt…..toch….het zou wel fijn zijn…

Susan Suustra

4 juni 2020



Overleven

Blog Posted on 26 Mar, 2020 18:30:09

Ik ben een overlever, altijd al geweest. Op momenten van tegenslag komt er strijdvaardigheid, niet opgeven, doorzetten en volharden.
Kijk naar het eindpunt, het doel, en ik behaal het!
Ik moest soms door het stof, soms door depressies, altijd door weerstand, soms kruipend maar volhardend. Mooie eigenschap.

Nu vraagt deze situatie iets anders. Iets wat te maken heeft met onzekerheid toestaan en verdragen. Niet weten, veel denken, veel onrust. Alles is anders dan voorheen. Er is iets echt heftigs aan de hand.
Het is geen solo proces, het is ons aller proces en hoe…HOE gaan we het doen?
Alleen en met z’n allen, om onszelf op de been te houden, om elkaar ook te steunen. Alleen-zijn te verdragen en ook te voelen dat er een ‘samen’ is met de wereld.

Ons dagelijks leven delen we anders in, ervaren we anders, vanuit een ander perspectief. We kunnen nergens meer heen, alleen naar onszelf, naar ons huis. Ons ‘binnen’ huis, onszelf.
Er is geen afleiding qua uitjes, maar wel naar onszelf, wat ons bezig houdt. Een bezigheid, hobby, studie, 1000 stukjes puzzel. Ons eigen innerlijke 100 stukjes puzzel.

Loop je tegen je eigen meubelstukken aan inmiddels? Tegen de muren. Kan je je kinderen niet meer verdragen? We worden geconfronteerd met overleven op een wijze die vraagt om rust, geduld, verdragen van onzekerheid, het uitzingen tot zo lang het duurt. Nederigheid.

Waarom vraag ik mij vandaag af: Hing dat schilderij altijd al scheef?  Zit mijn broek altijd zo stak? Waarom is wc papier (meestal) wit?  Waarom schijnt precies nu de zon zo blij, precies nu?
Het antwoordt op alle vragen is; We weten het niet.
Onze wil valt van zijn voetstuk. We hebben een gevoel van overgave nodig.
Er bestaat geen regie en geen controle over het leven. We dachten het misschien wel.
Er is altijd wel wat te doen:

  1. Schilderij recht hangen
  2. Kledingkast uitzoeken
  3. Wc papier versieren
  4. Mijn tuin vegen

Waar begin jij?



Bang zijn

Blog Posted on 17 Mar, 2020 11:12:34

Mijn mobiel pusht me om weer te lezen over het nieuws.
Natuurlijk kijk ik.
Ik wil niets missen maar mijn hoofd loopt over.
Telkens gaat er een innerlijk alarm af: mis niets. Je moet alles weten.
Een soort onstilbare honger naar informatie. Een diepe overlevingsdrive zorgt voor een onrustig hoofd. Je hoofd wordt niet vanzelf rustig.

Daar moet je iets voor doen.

Herkenbaar? De onrust en de collectieve angst. De behoefte dat alles weer zo was als een paar maanden terug: vóór dit alles. En de realiteit flitst steeds door je heen.
Alle gedachten en angsten houden je hyperalert: ‘Stel…’.
En het gaat haast van zelf: ’Stel je voor dat ik of een ander…’.
Alles kun je je voorstellen.

Je alarmbrein staat de hele dag aan. Logisch dat je daar erg je moe en uitgeput van wordt. Je denkt namelijk over alle scenario’s die kunnen gaan gebeuren en alle mogelijke oplossingen.
Je weet ook niet precies welk scenario je nu moet gaan uitdenken. Het zijn er zo veel.
Dat overstijgt het denken: dit noemen we piekeren.
In een rondje denken zonder een oplossing, zonder rust, zonder relativering. Nergens heen.

Iedereen kan logisch denken, alleen dat is door het piekeren uitgeschakeld. Je hersenen kunnen niet allebei op hetzelfde moment. Dus je hersenen kiezen, of eigenlijk jij kiest.

Alarm is piekeren en paniek. Nieuws volgen. Veel meningen aanhoren. Twijfels.
Geen rust wel stres. Slaaptekort. Etc.…

Logisch denken en handelen: Er gebeurt veel op allerlei gebieden
(jouw gezondheid, die van een ander, werk, inkomen….etc.)
Dat is waar. Dit is zoals het is.
Om op de been te blijven moet je zorgen voor jezelf op langere termijn. Je gaat zorgen krijgen, dat gaat hoe dan ook gebeuren. Hoe ga je hier mee om?

Organiseer jezelf:

  • Je kan zelf kiezen, kies ervoor dat je niet wordt geleefd.
  • Kies zelf wat je sterk en krachtig houdt. Neem pauze van het nieuws.
    Je telefoon kan stil of uit. Neem een paar momenten waarop je kiest om wel te kijken naar het nieuws.
  • Buiten staat altijd aan, frisse lucht is er voor ons.
  • Trek je even terug in jezelf en leer ermee omgaan want het duurt nog wel even. Alles wat zal gaan komen weet je niet. Om je staande te houden heb je jezelf nodig, sterk en krachtig.


Pech

Blog Posted on 08 Mar, 2020 19:15:01

Het was zo een rare dag vandaag. Het begon gisteren ergens tijdens een vergadering met collega’s. Ik was wat tam, moe en de verhalen gingen een beetje langs mij heen. Ken je dat gevoel? Je bent er niet echt en toch wel.
Je hoort alles aan. Je verwerkt het niet. Want er volgde een onrustige nacht.

Een dromennacht: over grote bruine gangen met trappen en over mijzelf:
ik was de weg kwijt. De buurman(?) in zijn badjas, Hebreeuws sprekende kinderen in het trapgat, met name een jongen met donker haar keek mij aan. Vrouwen met hakken en exen met bijlen in de rug. Ik droomde ook over de een flowerpower jurk, wat me troost gaf en me terugbracht naar old times. Iets bekends in mijn droom, of toch niet?
Er liep iemand naast me die ook zocht, maar niet wat ik zocht.
Ik zocht de weg en had een ticket in mijn handen, een entreebewijs. Paniekerig zocht ik waar ik moest zijn. De gangen liepen maar door en de trappen liepen van boven naar beneden, een soort Escher trappen.  Er was geen touw aan vast te knopen. Ondertussen vaag gezang in de verte van een taal doe ik niet verstond, en toch wist ik wat ze zeiden.
Ik wist de gevoelsbetekenis, geen woorden.

Ik kwam mensen tegen die niet aardig waren, kortaf en ze luisterde niet. Ik bleef maar lopen. Nergens heen. Ondertussen viel er een ex ( sorry, weet niet van wie) uit het trapgat. Doodsangst galmde er steeds door mij heen. Vreemd werd ik die ochtend wakker. Gelukkig had ik vandaag een leuk uitstapje.

Monter stapte ik op de fiets, met windkracht 9 en regen. Niets was zo beangstigend als de nacht die geweest was. Ik kon het hebben. Ik stond in de rij bij de kassa en er was iets mis.  Mijn ticket kon ik boven afhalen.  ‘Daar’ wees de aardige filmvrouw, ‘bij die bruine trap’, en dan de bruine gang door’ en ze gaf me een verdachte glimlach.

De droom schoot vliegensvlug voorbij en ik moest vreselijk nodig plassen. De rij achter me vulde zich met zuchten en kreunen van het wachten van andere mensen. Ik zei: Ik ga niet.

Ik bezocht het toilet, dat luchtte al enorm op. Jas en muts op, op de fiets -mijn trouwe metgezel- naar huis. Waar het warm en droog was.



Geen tips tegen onzekerheid

Blog Posted on 06 Mar, 2020 12:12:58

Na het volgen van een training voor het schrijven van blogs, kreeg ik de tip: ga in tip-vorm schrijven Dat levert zoveel meer lezers op. Mijn inspiratie kelderde naar nul-punt. Alsnog ging ik het proberen. Ik werd er onzeker van, van mijn tips tegen onzekerheid. Welke zekerheid hebben we eigenlijk? Waarom zijn we zo onzeker? 

Een onzeker gevoel hebben we allemaal wel eens, maar hoe is het als je hele leven bestaat uit onzekerheid. Telkens de prangende vraag in je hoofd: Kan ik het wel? Mislukt het niet? Ik durf het niet? Anderen zullen wel denken?  Hoe kan ik het zeker weten? Dat is geen leuk scenario.

Enerzijds komt onzekerheid uit je verleden.  Vanuit je geschiedenis kan het oorzaken hebben  bijvoorbeeld:

  • Je denkt dat je het niet goed genoeg kan. Misschien is het je vaak verteld  dat je het niet kon, zodat je hebt bent gaan geloven.
  • Daarna durfde je het niet meer te proberen. Je overtuiging is immers dat je het toch niet kan. Je probeert het te vermijden.
  •  Doordat je angstig bent geworden, durf je steeds minder risico’s te nemen.  
  • Met risico’s nemen heb je kans dat het niet lukt, of wel, dat is de onzekerheidsfactor. Stel dat het weer toch mislukt, dan faal je ook nog eens dubbel. Het is opgestapelde angst geworden. Doorspekt met angstige gevoelens. Het kan een patroon worden en patronen herhalen zich steeds opnieuw.
  • Om het vervelende gevoel te vermijden, ga je het compenseren. Voor de zekerheid ga je controleren. Hierin kan je doorschieten door alles te controleren. Controle op controle of…
  • Check, dubbel check.

Anderzijds is het leven ook onzeker. Het leven laat zich niet zeker weten, nooit eigenlijk. Je kan van iets uitgaan, het loopt vaak anders. Je weet veel dingen niet zeker, dat is het enige dat je zeker weet. Dat het leven zich niet laat leiden, dus probeer niet te lijden onder wat je niet kunt beheersen.

Wat nu te doen: je kan alles blijven doen en proberen. Ook als het risicovol is, je weet het niet zeker of je voelt je onzeker, ook dan kun je het proberen. Dat is misschien eng, want soms lukt het niet, soms moet je oefenen, soms lukt het toch. Er zijn vele mogelijkheden. Waarom zal je je laten beperken door onzekerheid?

Je kan toch, ondanks alles wat je tegenhoud, van alles proberen en doen. Je zal merken dat je meer kunt dan je denkt. Maar…
Je gedachten zullen heel hard schreeuwen: Doe het niet. Je kan het niet. Wat zal iedereen zeggen? Je bent dom als je het toch doet.
Dit zijn de oude gedachten patronen. Laat je gedachten maar tollen. En doe het toch, voor de ervaring, voor jezelf. Een ervaring van nu, van vandaag. Probeer te doen, de actie, de beweging te maken.



Ik kreeg een bootje van mijn vader

Blog Posted on 24 Sep, 2019 15:00:11

Met een bootje kun je vele avonturen beleven. Ik denk dat hij het welletjes vond, de avonturen en de verassingen met zijn bootje. Voor ons is het nieuw. Een nieuw avontuur. Hij vertelt er graag over: benzine op, weg kwijt, te ver gevaren, een ander helpen, zich laten helpen door een ander. Hij heeft er vele herinneringen aan.  Onder de koffie vertelde hij wat we moesten weten: Hier zit de bougie, daar zit een pookje, daar een handeltje, en dan moet je dit knopje indrukken en dan choken en dan moet hij het doen. Een mondelinge gebruiksaanwijzing over hoe het ‘moet’ in zijn ervaring.  Na 33 jaar een bootje is het  tijd om het roer over te dragen aan zijn dochter. Aan mij dus.

Een bijzonder moment, een vader-dochter moment. De avonturen begonnen gelijk al. Verhuizen dus van het bootje. Niet meer over de Alkmaarse grachten, maar door de Koedijkse wateren. Bootje bood wat weerstand. Op de trailer leek de reis misschien wel mooi. Bij aankomst wilde Bootje niet loslaten. Wat een symboliek.  We gingen bijna met trailer en al het water is, mijn vader en ik. Met man en macht heb ik al mijn krachten ingezet en mijn vader zijn spierballen om de symbiose te doorbreken.  Na vele blauwe plekken lukte het. Daarna liet ik mij peddelen naar de nieuwe standplaats van ons bootje. Ook daar ging het niet makkelijk. De hele sloot zat vol met waterlelies ( ballast, oude wortelstokken, en veel slijmerige slierten) de motor liep vrij snel vast in draden, wortelstronken, bladeren en takken. Vader mopperen. Het echte afscheid was hierdoor gemakkelijk.

Onze eerste tocht met het bootje verliep niet echt soepel. Motor wilde niet starten, bougie verzopen of te vet of geen vonk? We klotsten door de sloten of we stonden stil. Motor sloeg af. Het was niet gemakkelijk om het bootje te leren kennen. Er zat wel beweging in. Door beweging ga je vooruit, ja…of achteruit…dat kan ook.  Je moet het zelf leren. Je moet zelf oefenen. Je mag je bezeren (nog meer blauwe plekken). We waren bijna thuis toen we hulp aanboden aan een persoon met een ander bootje, maar zonder benzine. Het motortje sloeg op hol, we schoten naar achteren in het riet. Ik denk dat we niet echt een professionele indruk maakten. Dat voelt altijd een beetje ‘dom’.  Zweet liet los uit alle poriën op het zelfde moment. Loslaten.  De schipper stond weer aan wal.  Nu naar huis, dachten wij. Onze motor sloeg af. Onze peddels waren onze vrienden. We waren er bijna, toen de motor weer aansloeg. Blij kwamen we weer thuis en uitgeput, spierpijn en tevredenheid met de vaste wal.

We moeten nog oefenen om te leren. Gisteren kregen we de motor niet aan. Wat nu weer? De klep  open. Even op onderzoek. We besloten na een half uur, te stoppen met het aan de praat krijgen van Bootje. We dronken een biertje op ons terras. We filosofeerde wat over het hoe en waarom. Dat was ook heel fijn.

Dank je papa voor deze levensles!

Susan september 2019.