Wat heb jij te verliezen? Oeps, nou best veel. Ik heb een baan, een relatie, ik heb kinderen, vriendschappen, een fiets. Ik heb hoop, verlangens, dromen. Ik heb inspiratie, zin in het leven.
Ik heb ook wanhoop en verdriet. Ik heb veel. Wat kan ik te verliezen hebben?
En verlies ik eigenlijk wel? Wat verlies ik dan precies?

Het is onmogelijk steeds te winnen en het is onmogelijk dat alles steeds zal lukken in je leven.
Je leven lang genieten en gelukkig zijn. Wat is dat waard als je het niet op waarde kan schatten? Ongeluk hoort bij geluk. Als je het één niet kan voelen, kan je geen contact maken met het andere.

Situatie: Het deed pijn, afscheid nemen. Het voelde alsof ik een stuk van mijzelf kwijtraakte.
Het is een pijnlijk besef, dat mijn relatie klaar is. Het doet zo een zeer. De zekerheid van onze relatie, hield me vast. Er zijn heel veel twijfels geweest, zo lang dat ik mijn eigen waarneming niet meer kon vertrouwen. Ik verdronk zo langzamerhand. Ik vond mezelf ergens terug, voor een stukje.
Dat bleek genoeg. Ik koos. Ik gaf de zekerheid op, voor onzekerheid. Hoe verschrikkelijk voelt dat. Alles klem van angst. Ergens misschien…voel je ook….vrijheid en ruimte…en voor de gedachte bewust is, voel je de schrijnende pijn om je hart en de angst. De grote verschrikkelijke angst.
Je kunt je niet verbergen. Alles is eng. En je overtuiging duwt je nog even verder: ‘ik kan het niet’.

Een complexe situatie, je schiet van de ene gedachte (ik kan kiezen) in de ander ( ik kan het niet). Wat ga je doen? Wanneer weet je wat je moet gaan doen? Wat is het signaal? Waar wacht je op!?
Jij mag kiezen. Je mag twijfelen. Soms kies je om pijn te vermijden, te vechten, en te blijven. De weg van de minste weerstand, lijkt het. Toch is je proces al begonnen aan je grote tocht…je solo tocht, naar jouw leventje. Soms kies je op een dag voor je grote reis.

Situatie: ik kon het wel. Toen de keuze gemaakt was, na de jaren van twijfel, tobben, afdwalen, moed zoeken, wegzakken, nachtmerries, afleiding en vluchten, voelde ik weer IK. Wauw, doodeng. Mijn moed was er gewoon nog. De gordijnen trok ik open. Het raam was nog vies.

Mijn relatie verloren. Mijn liefde weg. Mijn toekomst is op slag veranderd. Alles wat ‘ vol’ leek, is nu ‘leeg’. Alles waaraan ik gewend was, ook het gemak en ook het gedoe, was weg. Mijn kamer was één stofnest, toen hij de spullen gehaald had. De structuur was weg. De zekerheid was weg. Leek het.

Ik heb nooit opgegeven. Ik heb mezelf leren kennen in tegenspoed en nu in voorspoed.
Ik heb veel gewonnen, door mijn verlies te nemen. Ik heb enorm gewonnen. Later bleek wat.

Susan Veenstra