Blog Image

Blog suustra coaching

Eenzaam op een feestdag.

Archief Posted on 27 Apr, 2019 10:42:02

Eenzaam op een feestdag en toch gaan.

Het was stil in de kamer. Geluiden kwamen vertragend binnen. Alsof ik mij vervreemde van mij zelf. Ik keek naar mijn armen en mijn handen. Wie was ik nou helemaal? Ik woon in mijn lijf. Ik was een vreemde in mijn lijf. Een samentrekkende, pulserende draaikolk verstokte in mijn keel. Een gevoel van misselijkheidachtige draaikolkjes in mijn maag. Ik kwam met geen mogelijkheid uit mijn verlatenheid. Traag leek mijn lijf te bevriezen. Ik was alleen, zo alleen. Ik kon mij niet verbinden met de wereld, zelfs niet met mijn huis. Mijn vrienden voelden ver weg. Mijn binnenste bevroor. Ik verkilde en verstilde.

De markt was overvol met geluiden en mensen. De visboer verhandelde zijn haringen en de kaasboer keek verbaast om zich heen. Mensen liepen voorbij. Ik herkende mijn vriendin, die liep daar ook. Ik liep op haar af en hoorde mijn trage lage stem haar begroeten. Ik kon er niet bij. Ik was er niet bij, maar waar was ik dan? Ze vroeg hoe het ging. Ik had gewoon geen antwoord. Ik snapte de vraag ook niet. Ik rook de scherpte van de haring. Hoe ‘wat’ ging? Met mij? Hoezo? Ik verzon dat het goed ging. De kaasboer nam een plak kaas en bood mij er ook één aan. Ik pakte het aan. Het was in ieder geval een richting. Mijn smaak was weg.

Het was feest. Ik was vergeten wat ik hier deed. Er was iemand jarig. Om mij heen geluiden en muziek. Ik was een alien. Mensen praten en lachen. Ik vroeg me af waarom. Ik kon niet begrijpen wat deze mensen hier deden en waarom ze het leuk leken te vinden. Er waren mensen die een praatje met mij begonnen. Ze dropen snel af. Ik was een alien. Misschien helpt een glas drank. Ik had geen smaak. Goot de wijn in de plant. Misschien had die er iets aan. Iemand trok aan mijn trui. Kom dansen! Dansen? Waarom? Ineens stond ik te midden van hossende mensen. Alsof mijn lijf een tel achter mijn geest zat. Ik kon mijn tempo niet pakken. Ik was een alien.

Mijn maag is zit vol verdriet. Er kan niets meer bij. Ik krijg er niets meer in. Mijn benen zijn van lood. Mijn binnenste voelt kaal en inhoudsloos. Is er iemand die eenzaamheid begrijpt? Ik niet. Ik snap er niets meer van. Voor dit gevoel van machteloos toekijken op mijn eigen leven verstil en verzuurt mijn maag. Mijn mond trekt een streep. Ik weet niet meer hoe ik mijn best kan doen. Ik sta buiten mijzelf. Ik kan niet bij mijzelf. Ik heb geen enkele regie. Ik ben overgeleverd aan mijn wezen.

Ik kijk in de spiegel. Waarom? Ik zie een moe, wit gezicht, onherkenbaar. Wie is dit. Oh, ikzelf. Ik lijk 10 jaar ouder. Dan wat, vraag ik mij af? Ik heb 10 jaar gemist door de verkillen, verstillen en te verdwijnen in de eenzaamheid krochten van mijn ziel, waar niemand was, alleen een hoopje aanstellerig mens ( dat bleek ik). Het diepste gat, de diepste pijn, nog nooit had ik zo graag willen wegvluchten van mijzelf. Maar waarheen? Nou, dat wist ik dus niet. En ik was het zat en moe. Ik besloot vrienden te worden met dat hopeloze wezen, die bij nadere inzien en een beetje aandacht een grappig mens bleek te zijn. Het duurde even eer ze ontdooide, maar na een poosje kreeg ze vertrouwen. Samen met mijzelf werden we best leuk. Levenservaring en een beetje humor bracht ons leven terug. We dronken uiteindelijk de wijn des levens, op een bankje in de zon.

Kleine mogelijkheden om er uit te komen. Lees ze en probeer ze uit. Je hebt geen reden om het niet te doen, toch?

· Vriendje worden met een eenzame deel van jou. Door te erkennen en te aanvaarden dat dat stuk – wat je liever niet hebt- ook bij je hoort. Je kan er op vertrouwen dat gevoelens veranderen, dat dat misschien straks of morgen minder heftig kan zijn.

· De eenzaamheid die je voelt straal je wellicht ook uit. Dat helpt dus niet mee om ‘eruit’ te komen of om in contact te komen. Je voelt je als een vreemd wezen op deze aarde. Je uitstraling is vermoedelijk niet uitnodigend. Begrijp dit!

· Misschien wil je het liefst met je hoofd onder de dekens wegkruipen en heb je de behoefte om nog dieper weg te zinken. Dit is het moment van actie! Ga nu je bed verschonen, nieuwe lakens erop, frisse lucht in je kamer. In beweging, focussen op iets anders helpt. Daar heb je alleen geen zin in. Door actief bezig te zijn om je donkerte te waarborgen( nieuw beddengoed) , trek je jezelf er misschien wel uit.

Alle gevoelens van het lijden zijn moeilijk weg te sturen, de adviezen zijn dan ook beperkt. Als je echt vastloopt, is de beste optie, ga naar een professional, praat er over, ga op onderzoek uit wat bij jou het beste helpt. Als je op onderzoek uitgaat, trek je jezelf er een beetje uit. Je gaat buiten je gevoel, van een klein afstandje, kijken, bedenken en oefenen wat helpt. Je neemt jezelf serieus ( erkennen) en je gaat er mee aan de slag ( komt in beweging). En je geeft jezelf mogelijkheden jezelf te leren kennen, want hoe dan ook is dat het allerbeste wat je te doen hebt: ken jezelf, onderzoek wat werkt en zie wat niet werkt.

In de loop van de jaren heb ik mijn lijden echt vaarwel gezegd. Er is een andere wind gaan waaien. Ik loop nog steeds op de markt, koop kaas en wandel langs de haringkraam. Ik ga naar een feestje en ik houd van de stilte. Ik heb mezelf leren kennen. Blijkbaar gaat dat niet altijd vanzelf. Verbaas me soms over hoe goed ik me kan voelen. Ik weet dat het ooit anders is geweest en dat dat hoort bij ‘toen’. En nu ben ik hier. En hier is nu.

Susan Veenstra.



Terugblik praktijk

Archief Posted on 22 Dec, 2018 19:39:10

Hoe, waar en wat? Zoals bij elk begin heb ik gezocht en uitgevonden hoe ik mijn praktijk
op wilde zetten. Op eigen kracht. Met eigen ideeën en inzet. Ik raakte enthousiast en kreeg steeds meer inspiratie. Hoe moest ik mijzelf en mijn praktijk noemen? Hoe zou ik mijn praktijkruimte indelen? Hoe zou ik mijzelf profileren? Wanneer zet ik koffie of juist thee? (zonder een uur weg te blijven) en hoe zorg ik ervoor dat mijn buren en vrienden niet allemaal langskomen op het moment dat ik gesprekken heb? Hele praktische vragen. Bepaalde praktisch zaken waren lastig, bijvoorbeeld mijn naambordje. Daar kun je lang mee bezig zijn. Het is er inmiddels.

Ik volgde trainingen, workshops. Ik kreeg steeds meer lees-tips. Ik werkte bij een organisatie die zich bezighield met alles wat te maken had met narcisme.
Continue werd ik geïnspireerd door mijn leidinggevende. Boeken, documentaires die ik écht moest lezen of zien, websites die ik moest bezoeken. Mijn leeslust was mijn leven. Even inlezen werden dagen, weken, maanden met mijn neus in de boeken. Ik leefde helemaal op.

Inmiddels een aantal jaren terug kwam mijn eerste klant. Dat klopte. Het was goed.
Ze was meer dan welkom. En zo begon ik. Steeds meer mannen en vrouwen nemen contact met me op en komen langs. Mensen die de moed hebben om te werken aan zichzelf, om deze belangrijke stap te zetten. Snel regel ik thee/ koffie in mijn keuken. Dit had ik uitgedacht. Dan begint het proces.

Het verhaal bestaat. Het luisteren en aanwezig is begonnen. Erkenning is in aantocht. De verhalen die ik hoor zijn mooi, pijnlijk en ontroerend. Ik verbaas me nergens over. Alle onderwerpen zijn bespreekbaar. Er komen mensen die veel last hebben van enorme moeheid, angsten en eenzaamheid. Sommige lijden fysiek, of zijn psychisch zo mishandeld, dat er wanhoop dreigt. Er komen mensen die bijna stikken in hun verdriet. Hun verhaal dat nog nooit verteld is. Een verhaal dat gehoord wil worden. Ze zijn welkom. Ik luister en voel mee. Zo verzachten we de scherpe randen.

Ik ben erg praktisch ingesteld en dat is soms erg handig. Daarom noem ik wat ik doe: praktische ondersteuning. Ook gaan we de diepte in als het nodig is. Onderzoekend, nieuwsgierig de afgrond in. Dat wat je alleen niet aandurfde, kunnen we nu samen doen. Ik doet dit werk als missie. Zoeken, kijken waar het leven beter en gemakkelijker kan worden. Aan alle moeilijke struggels in mijn leven waar ik mij doorheen geworsteld heb, heb ik veel levenszin overgehouden. Dat gun ik een ander ook. Het heeft me rijk gemaakt aan ervaring en kennis. Die zet ik nu in.

Vraag: ‘Hoe houd ik een lastige ex op afstand?’ We oefenen met antwoorden. Soms hebben we veel plezier in het verzinnen van passende antwoorden. ‘Hoe zorg ik ervoor dat mijn kind in haar eigen bed slaapt en niet altijd in mijn bed, zodat ik de hele nacht wakker lig?’ Vraag: ‘Hoe zorg ik voor mezelf, ik wil alleen maar slapen.’ Vraag: ‘Hoe communiceer ik met mijn familie zonder dat het steeds uit de hand loopt?’ We verzinnen dingen die bij jou passen, waar jouw voorkeur ligt en die per direct je energie terughalen. Hoe fijn is het om eens uitgebreid te douchen. Of om te weten waar je grenzen liggen. Of het gevoel te hebben zelf de regie te hebben in je leven.

Tevens worden er zwaardere zaken aan het licht gebracht. Door de maanden heen leer ik de complexiteit van de onderwerpen kennen. Ook de lange nasleep die beschadigde relaties kunnen hebben. Puzzels worden opnieuw gelegd. Patronen worden zichtbaar en inzichten groeien. Levensplezier krijgt weer eens kans. Nieuwe relaties ontstaan. Er gebeuren heftige dingen in mijn kamer en ook wonderschone momenten. Ik voel mij bevoorrecht dat ik dit kan doen. Ik geniet van mijn vak en ontwikkel mij verder door mensen te ontvangen, verder te lezen en cursussen, trainingen en opleidingen te blijven volgen. Zo ontwikkel ik steeds meer theoretische kennis, wat me weer ondersteund in mijn praktische denkwijze en wat jou weer verder helpt in je proces.

Wees welkom om een afspraak te maken.

Susan Veenstra



De eeuwige vermoeidheid.

Archief Posted on 25 Oct, 2018 21:46:35

Iedere ochtend áls ik opsta, visualiseer ik optimistisch.
’Straks sta ik op met energie, uitgerust begin ik aan de dag.
Ik heb er zin in.
Iedere cel in mijn lijf voelt dat ik het aankan’.
Zo denk ik mezelf uit bed.
De gedachten vóór ik opsta, zijn heel anders,
namelijk: ‘Oh nee, wat voel ik me enorm moe.
Mijn maag duizelt nog van de slaap.
Ik wil nog slapen maar dat lukt al niet meer’.
Mijn piekergeest was al volop wakker
en had zin in de hele dag piekeren.

Jarenlang was dit mijn patroon.
Ik had mezelf al een ‘onbewust somber opsta moment’ gegeven.
Ik kon niet anders.
Jarenlang sleepte ik mijzelf voort.
Ik had mijn gedachten, piekerdagen, somberheid
en de eeuwige discussie in mijn hoofd niet onder controle.
Het vloog alle kanten op.
Ik discussieerde met mezelf. ‘Mocht ik wel moe zijn van mezelf?
Of ik wel toe mocht geven aan een dutje?
Als ik dan in bed lag ging de maalstroom aan gedachten in rap tempo voort.
Ik zette van alles in: Ik ademde van mijn tenen naar mijn hoofd,
stelde me voor hoe ik zonlicht inademde en al mijn cellen zich verlichtte.
Een ondertoon van mijn discussiërende zelf bleef opgewekt aanwezig.
Uitrusten was niet aanwezig.

Mijn energielek is een proces geweest van jaren stress, verdriet,
doorgaan, overleven, gesprekken, meer overleven, oprekken
van mijn grenzen tot grenzeloosheid.
Twijfel, onzekerheid, eenzaamheid, meningloosheid,
veel praten over de zorgen maar er niets echt aan doen.
Want ik wist niet wat. Ik dacht wel aan sporten, maar deed het niet.
Ik dacht wel aan leuke avondjes met vriendin op stap,
maar ik deed het niet. Afleiding vond ik belachelijk.
Ik moest juist door mijn verdriet heen.
Er kwam alleen nooit een einde aan.
Erger nog, de put bleek eindeloos diep.

Waar ben ik begonnen om dan met mijn energielek te dichten?
Waar begint het verschil?
Als ik uitgerust ben, ga ik een plan bedenken.
Oh nee, dat was juist het probleem.
Op internet, in boeken vond ik juist wat mij niet hielp.
Ik zonk steeds dieper weg. Ik dacht dat ik er zo doorheen kwam.
Yogacursussen, meditatie, visualisering.
Ben ik de enige bij dit niet werkt?
Ik zat zo snel in mijn spoor van beredenering en denken.
Ook dacht ik dat de schuld buiten mij lag.
Als dit nou zo was, dan was ik niet zo….
Als ik geen reuma had, dan was ik…..
als de zon nou eens scheen, dan kon ik tenminste naar buiten.
Tot de zon scheen, dan dacht ik weer: als de zon nou eens niet scheen….
Als ik nou eens niet zo veel denk…
probeer dat maar eens….

Op een dag had ik een gedachte:
Ook als ik moe ben, kan ik functioneren.
Het is niet leuk, maar het kán wel. Ik deed het (actie).
Moe zijn is niet leuk, maar ik kan leven met moeheid.
Leuke dingen doen als ik uitgeput ben. Het kán.
Ik gaf mijn verzet op. Mijn verzet tegen mijzelf.
Mijn weerstand tegen het leven.
Ja ik ben moe en dat kan ik niet veranderen.
Ik heb nog een leven.
Wat een eye opener…
Om dat te zien, moet ik doen. In beweging komen.
Eruit stappen.
Uit mijn slome patroon van denken, discussie voeren met mijzelf,
de eeuwige somberheid, het verlammende gevoel van uitgeput zijn.
Het is allemaal aanwezig.
Mijn leven is meer dan moeheid.
Ik kan alles doen. En het lukte.
Ik kan buiten zijn, genieten, plezier hebben, en leven.
Eindelijk leven.

Het lijkt de oplossing: dat is het niet.
Momenten van spanning, als ik uit mijn vertrouwde doen ben,
als ik het te druk heb, dan komt de trigger….
en dan val ik zo weer in mijn oude bekende patroon.
Het verschil is, dat ik het weet en dat ik kan kiezen wat ik er mee doe.
Ik sta mijn moeheid toe.
Dan leg ik even mijn hoofd ten ruste. Het mag er zijn.
Dan hoef ik niet meer te piekeren, mijn gedachten hoeven niet meer
te malen. Ik mag even rusten en mij terug trekken.
Het mag van mij. Ik ben niet mijn moeheid.
Ik ben gewoon even moe. Daarna sta ik verkwikt op.
Mijn vermoeidheidsaanvallen zijn er soms even en
niet meer zo opdringerig aanwezig.

Er is geen oplossing voor het energielek, behalve een mix van accepteren
en toegeven.
Een patroon vinden in de vermoeidheid kan wel inzichten geven.
Zo kan je zorgen dat de aanvallen beter en voorspelbaarder verlopen.

Moeheid is een symptoom van trauma, en jarenlang emotionele stress.
Je overlevingsstrategie werkt vast goed en je hyper alert voelen voor
stemmingen van anderen zorgen er mede voor dat de vermoeidheid
in stand gehouden wordt.
Zaken die buiten jezelf liggen, maar die je hebt ver-innerlijkt.

Dat kan anders. En het kan beter.
Hier kan een frisse wind dooreen, zodat je gedachten erover flexibeler worden.

Susan Suustra



Vermoeiende rouw

Archief Posted on 25 Oct, 2018 21:39:06

Een stukje rouw.

Verlies van wat je niet wilt verliezen is een shock.
Je kan niet geloven dat het jou overkomt.
Dit is echt. De situatie is onomkeerbaar veranderd.
Denken en voelen verwijderen zich van elkaar.
Je snapt jezelf wel, maar kan je gevoel niet toelaten.
Je verstand wil je gevoel beschermen.
Rouw nestelt zich diep. Als een deken over je ziel.
Je hecht eraan vast.
Je bent je bewust dat je geen controle hebt op het leven:
wat je had, komt niet meer terug.
Dit is ondoenlijk om te accepteren.
Misschien komt er verzet, boosheid, schuldgevoel en schaamte.
Je ‘hoop’ dat alles goed zal komen is weg.
Dat doet pijn. Verdriet, boosheid, angst en soms vreugde wisselen af.

Verdriet verteert niet en voelt als een dikke betonlaag in je maag.
Het belemmert je verder te leven.
Dat wat je hoopte komt niet terug. Kan je het (los)laten?
Ben je bereid je hoop op te geven dat het goed komt?
Je dacht dat hij/ zij altijd bij je zou blijven?
Je dacht dat je kind nietzonder je kon?
Je dacht dat het allemaal wel goed zou komen?
Verdriet voelen kan veel angst oproepen.
Vandaar het verzet tegen dit voelen.
Wat gebeurt er met je als al het verdriet loskomt?
Misschien ben je bang dat je het niet alleen kunt dragen.
Hiermee kan ik je een stukje begeleiden.
Hier is een plek waar rouw even kan zijn.
Het mag er zijn.
Het hoort erbij.
Het hoort nu nog bij het ‘hier en nu’.
En dat is oké.
Als je er aan toe bent, hoort het bij ‘toen en daar.
Dat krijgt het een koester-plek.

Het lek van energie.

Te veel langdurige stress brengen je uit balans.
Je hebt steeds te veel gevraagd van jezelf.
Piekeren kost veel energie en het stopt nooit (vanzelf).
Piekergedachtes vullen zich met nieuwe piekergedachtes.
Voel je je schuldig?
Had je het anders willen doen?
Heb je spijt?
Het maalt maar door.
Je zit in een cirkel en je went er aan.
Misschien raak je er zelfs aan gehecht.

Zo begint het: Er komt een moeilijke situatie.
Je voelt je opgejaagd- stress-. Je voelt alertheid.
Dat is handig. Er komt iets bij, een beetje extra stress.
Je kan het wel hebben. Je raakt gewend aan meer stress.
Meer alertheid. Het lijkt onoplosbaar, onoverzichtelijk.
Je piekert er lang over. Je raakt de alertheid niet kwijt.
Ook als je rustig zit, merk je dat je ieder moment op kan veren.
Je raakt gewend aan niet uitrusten.
De alertheid die eerst handig was, daar heb je nu geen grip meer op.
Je lijf voelt moeheid en je bent het je bewust.
Ineens besef je dat je heel erg moe bent en dat uitrusten niet helpt.
De gestapelde stress, piekerijen, eeuwig rationeel denken, verdriet, misschien (traumatische) oude herinneringen, alles hoopt op.
Na jarenlang opsparen weet je niet meer waar het begon.
En je geest vertroebeld. Je wens één ding: je uitgerust voelen.
Hoe kun je dit aanpakken?
Waar begin je?
Samen kunnen we op zoek gaan, naar wat het beste bij jou helpt.
In jouw situatie en wat jij aankan.

Susan Suustra



Proces

Archief Posted on 25 Oct, 2018 11:03:42

De bel gaat. Er staat een vrouw voor de deur van mijn eigen leeftijd. Ze komt voor het eerst.Ze komt haar verhaal brengen. Het is begin 2017.
Ik schenk koffie voor haar in. Een traject begint.

Haar verhaal neemt me mee naar haar duistere worsteling met haar leven.
Alle wegen lijken een andere kant op te gaan. Een grote verkeerschaos is haar systeem. Ze spreekt helder over haar venijnige pijn en schurend verdriet.
Een verhaal waar niet een pasklaar antwoord op is. In ons traject gaan we door de worstelingen, onderzoeken en tasten af. We proberen te snappen wat er gebeurt:
hier en nu. En wat er gebeurde: toen en daar. We snappen de chaos van alle bedradingen en kijken ernaar. Haar keel dichtgeknepen van verdriet, de voortdurende misselijkheid en de bal in haar maag, de stramme spieren in haar oververmoeide lijf.Ze vraagt me: ‘Hoe kan ik dit loslaten? Hoe kan ik hier mee verder leven?
Ik ben uitgeput’.

We komen verder: de verhalen worden gevoeld, uiteindelijk. Je leert weer te vertrouwen op je eigen waarneming en op je gevoel. Door het voelen, is er weer ruimte om naar de verhalen te kijken. Wat kunnen we er mee? Ze kijkt me hoopvol aan. ‘Er zijn dingen waar je geen invloed op hebt, en dingen waar je wel invloed op hebt. Waar je geen invloed op hebt, kun je ook niet veranderen. Daar moet je het mee doen. Toch als je je er heel erg verdrietig of boos over voelt, richten we ons op de emoties die het bij jou oproept. En daar kunnen we wel wat mee. Daar heb je wel invloed op.’

In één van de gesprekken kijkt ze naar buiten, naar de appelboom in mijn tuin. Prille appels hangen aan de takken. Pas als de appel rijp is, kun je hem plukken. Je voelt het aan de appel: de appel laat haast vanzelf los. In je hand. Aan het proces kun je weinig doen. De kunst van wachten. Actief wachten. Je kunt de omstandigheden beïnvloeden. Zorgen dat de boom water heeft. Dit is een mooie metafoor: je kunt je omstandigheid beïnvloeden door voor jezelf te zorgen. Zodat je rijpt, sterker wordt en steeds meer het gevoel hebt er klaar voor te zijn. Je hebt invloed op dít proces. Als de tijd rijp is, ben je er klaar voor en ga je met de situatie om zoals jij het aankunt.

Eind 2017: In alle gesprekken is er een vrouw ontstaan. Als een rups die een vlinder wordt. Dat kan niet zonder ontwikkeling. Dat kan ontstaan door de juiste voeding en bejegening. We sluiten een jaar af. Feitelijk is de situatie niet echt veranderd. Toch is de situatie beïnvloed omdat ze er anders naar kijkt. Dan zijn de resultaten ook anders. Ze leeft nu. Het gevecht met de emoties ligt achter haar. Ze snapt het. Je kan emoties hebben. Je bent ze niet. Je bent gewoon jezelf. En dat is heel wat.

Susan Veenstra



praten met jezelf

Archief Posted on 02 Oct, 2018 09:45:07

Proloog: in deze blog beschrijf ik deel-persoonlijkheden. Dit zijn delen van onze persoonlijkheid waarmee we kunnen worstelen. Bv een deel dat onzeker is. We kunnen in gesprek gaan met dit deel en onderzoeken wat dit deel nodig heeft. Ook met dit niet zo aanwezige deel kunnen we in gesprek gaan. Er kan dan meer evenwicht komen. Er zijn vele delen aanwezig in ons. Delen waarvan we kunnen leren. En delen die beter voor ons kunnen gaan zorgen.

Bij de bushalte staat een lange vrouw te wachten. Ik vraag me af waarop, want ze stapt de bus niet in. Ze staat daar stil te staan. Ik voel de trilling van haar angst. Ik heb een beetje haast, want ik wil wel met de bus mee, die net wegrijdt. Dat mislukt dus al. Samen wachten we, althans ik, op de volgende bus. ‘Goh, enig idee hoe laat de bus komt?’, vraag ik haar. Ze blijft strak voor zich uit kijken. Ik besluit het busbordje te raadplegen, wat niet veel helpt, want het is dichtgesmeerd met zwarte verf. Uit verveling wil ik bijna mijn mobiel pakken. Ineens zegt ze iets: ‘Er gaat vandaag geen bus. De hele dag al niet’. ‘Nou…ik zag net…’begon ik en hier stopte ik ook. Ik werd afgeleid door een korte man met een baard die aan kwam lopen. Hij praatte al van verre…’ja ja ja, ik zag net wel een bus, ’en hij begon druk te wijzen, welke kant hij op ging. Hij stopte ook niet met praten. Hij kwam er bij staan. Hij rook naar iets dat mijn nieuwsgierigheid aanwakkerde. De geur van vers gras en muntthee.

Ik stond bij de bushalte, met een lange stille, angstige vrouw. ‘Ik ben bang dat er geen bus komt, nergens heen’ zei ze ineens. ‘Ik ga niet vooruit en niet achteruit. Ik sta hier’. Ik overwoog 112 te bellen. De man met de baard, ging in gesprek met haar. ‘Als jij bang bent, komen we nooit ergens. Ik ben niet bang. Ik ben nooit bang. Ik ben moedig’. ‘Daar was ik al bang voor’….dacht ik in mijzelf. ‘ en wat doet u hier, eigenlijk?’ vroeg hij aan mij. ‘Ik sta te wachten op de bus. Ik ga op reis’. Ik voelde me nog zeker van mijn zaak. Toen nog wel.

Ik ging een stukje verder staan. Hij begon: ‘Ik ben niet bang om op reis te gaan. Ik ben overal geweest en ik durf overal naar toe’. Oh nee, dat ook nog….ik voorzag een heel lang verhaal…Maar er gebeurde iets wonderlijks met mij. De vrouw keek me recht in mijn ogen aan. Ik keek naar de lange vrouw en vroeg me af, waar zij zo bang voor was. Misschien kon zij een beetje moed van de man gebruiken.

We waren met z’n 3en: ik was er, een angstige vrouw en een moedige man en geen bus. Ergens moest een beweging gaan komen. De vrouw sprak: ‘Ik houd alles tegen. Ik kom nergens zo. Ik durf mij niet te bewegen, straks val ik om. ’Hier wist de man een oplossing voor: ‘Zal ik je hand vasthouden? Ik heb moed genoeg. Ik kan wel een beetje missen. ’Voor het eerst keek de vrouw, naar hem, naar mij en zag ik wat ontspanning. Ze was gelijk minder lang.’ ‘Kom maar ’zei hij. Ze maakte een beweging naar hem toe. Ineens hoorde ik bus gebroem en vogeltjes zingen. De bus stopte. Ze stonden daar hand in hand. Ik had mijn ov chipkaart al start klaar. Klaar voor mijn reis. Moed en angst waren verenigd. De bus stopte en we stapten in. ‘Zo ’Zei de buschauffeur, ga je lekker alleen op stap?’. Ik keek achter me. De straat was stil, muisstil.

Susan Veenstra.



Gaat deze relatie het redden?

Archief Posted on 01 Jun, 2018 16:48:00

Gaat deze relatie het redden?

Ik stond op de roltrap mijn situatie te overdenken. Ik wilde een jurk terugbrengen en had ( gelukkig) de bon nog. Nog maar een week geleden vond ik de jurk prachtig, maar thuis deed ik de jurk aan en vond dat ik eruitzag als een opgeklopte smurf. Ik zou me hier nergens mee kunnen vertonen. Spijt van mijn koop. Gelukkig kon ik de jurk terugbrengen. Dat ging met een huwelijk niet. Naast me stonden 2 vrouwen. Ze deelden zielenroerselen over hun relatie en iedereen kon het horen. Ze waren niet tevreden. Het zette me zwaar aan het denken.

Over het huwelijk en hoe de waarheid die je ooit voelde kan veranderen in onwaarheid. Je kiest om je leven te delen met een ander. Op dat moment zegt je hele wezen: Ja, ik wil. Je leert met elkaar leven. Het is je veiligheid het is je privé, je intieme leven, je kent alles van elkaar. Je leest elkaar. Het lijkt alsof het voor eeuwig is. Hoeveel waard zijn de woorden die je dan meent vanuit je diepste gevoel. Wat zijn die waard als je na 20 jaar andere gevoelens hebt.

Verderop was een echtelijke ruzie hoorbaar. De man, met buik, paste net niet in de trui, en de vrouw wees hem op zijn gewicht. Ze keek niet blij en hij al helemaal niet. Zij had een staart van grijs haar op haar hoofd. Hij had uitpuilende ogen en dikke wallen eronder. Vast niet van de spannende seks, dacht ik. ‘Ik wil gewoon een maat groter, wat is daar nou erg aan! Dit zit niet lekker. De vrouw: vroeger was je veel slanker. Als je nou eens minder chips at, en meer zou sporten, dan voel je je ook beter en zeur je niet altijd zo’. De man: ‘Ik zeur toch niet. Ik vraahaaag gewoon wat’. Ik verstond niet precies hoe ze verder gingen. Zijn lippen bewogen: ‘takkewijf’. Dit huwelijk is al dood.

Ik zie voor me, hoe hij haar op een dag ten huwelijk vroeg. En zij straalde van geluk. Overal vlinders, vogels en zachte muziek. Ze waren nog rimpelloos en een tikje ondeugend. Zij met een goed zittende volle haardos. Hij nog met zijn echte tanden en geen hoortoestel. Ze beloofde elkaar eeuwige liefde en het voelde ook zo. Diep van binnen. Er kwam een huis, een boom, een grasmat, een beest en een paar kinderen.

De trui werd niet gekocht. Hij stond inmiddels buiten te wachten en zij deed nog een rondje langs de vrouwentasjes. Hij keek ongeduldig op zijn mobieltje en zij was afgeweken naar de zomertruitjes. Ze had geen haast. De stoom kwam uit zijn oren. Dit werd geen leuke avond.

Ik was mijn jurk kwijt, zij hun huwelijk. Of waren ze zichzelf kwijt geraakt in de jaren? En herinnerde ze elkaar aan, wat ze kwijt waren geraakt. Gefrustreerde projectie. Ze namen elkaar kwalijk, wat ze zelf misten en gaven elkaar de schuld. Ik spurtte de winkel uit. Ik houd helemaal niet van winkelen en vroeg mij af wat me bezielde om een knalblauwe jurk te kopen. Soms sta je versteld van jezelf. Gelukkig. Ik humde wat en voelde mij weer rijk met mijn goede beslissing. Een jurk kan je ruilen. Maar een pesthumeur niet.

Susan Veenstra



zelfhaat: ook dat gaat voorbij

Archief Posted on 08 Apr, 2018 20:24:06

Na de vorige blog over wraakgevoelens, kan de volgende – voorbijgaande- fase zich aandienen. Zelfhaat kan horen bij de ontwikkeling van loskomen van de narcist.
Je kunt het idee niet verdragen dat jij de mishandeling hebt geaccepteerd.
Zoals je leest, kun je hier ook weer uitkomen. Je ontwikkelt je door, net zolang je los bent van alles wat je belemmert voor je verdere leven. Soms val je terug, maar je kunt jezelf weer oppakken. Lees verder….

Zelfhaat is ook een vorm van rouwen. Het is een heftige aanval van jezelf op jezelf.
Je bent boos op jezelf. Je loopt vast in je eigen energie. Het gevoel dat je uit elkaar barst van zelfwoede is een vernietiging van jezelf op jezelf. En alle krachtige dingen die je hebt opgebouwd tot nu toe, lijken op dit moment helemaal niet waar.
Alle negatieve gedachten en gevoelens over jezelf zijn waar. Dat is voor nu jouw waarheid. En een andere waarheid is er niet.

Hoe blijf je overeind op het moment dat je jezelf zo tegenwerkt? Je zit zo diep in je emotie, een complex en intern gevoel van falen en zelfafwijzing. Er komt heel veel energie vrij van de ingehouden, opgespaarde en verzamelde woede.
De energie die je zelf besmet met gif. Je richt het gif tegen jezelf. En je bent het er nog mee eens ook. Een trigger van nu kan je direct brengen in het TOEN en DAAR. Helemaal bij af. Dit is niet hoe het is, maar zoals het voelt. Er is een schakel van negatieve kracht. Je bent in een dialoog met deze negatieve krachtige energie.
Jij bent niet meer de baas, je emoties zijn de baas.

Hypergevoeligheid speelt ook mee, waakzaam op alles uit je omgeving. Argwanend en achterdochtig. Je ervaart alles extreem sterker. Alles komt naar binnen en steeds ervaar je dat je gelijk hebt. Je gelooft je gedachten. En de zelfhaat straalt uit naar buiten en naar je omgeving. Alle slechte dingen zijn waar en jij bent de schuld.
Alsof je het altijd wist.

Ik schud je nu even wakker: zelfhaat is onmacht over de situatie. Het niet kunnen accepteren van dat je destijds niet bij machte was, of nog niet wist hoe dingen zouden gaan lopen. De onmacht over de ander, over de wereld, je kon het niet weten.
Je hebt toen je best gedaan, je beste best vanuit de beste intentie die je had.
Je geloofde in de wereld die de ander voorspiegelde. Je werd afhankelijk en onzeker gemaakt. Je gleed uit jezelf in de ander. Je verloor je eigen veilige haven. Deze veilige haven zit nog in je. Daar kun je weer gebruik van maken. Je bent verder dan destijds en alle kennis en alles wat je hebt geleerd afgelopen tijd is er nog. Voel dat maar even.

De angst voor je eigen ontwikkeling, voor je eigen goedheid, kan heel bedreigend voelen. Van schrik schiet in je oude patronen, je oude pijn. Je was er al uit. Je was al veel verder. Je genoot alweer van het voorjaar. Door de onverwachte trigger, ben je er weer ingeschoten. Maar je hebt alles in je, om er weer uit te komen. Je deed het al eerder. Je hebt angst voor je eigen krachten, want als je je verder ontwikkelt, ben je misschien wel vrij. Hoe mooi en hoe eng is dat. En dat is allebei waar.

Zelfhaat is rouwen om wie je was. Nu is je leven van jou. Je bent je beste zelf en misschien af en toe ongeduldig. Je wilt wel uit je problemen zijn, maar de weg daar naar toe is vol met van alles wat je niet wilt. Maar zet door, de weg is nog een eindje. Nu je dit weet, kun je weer op pad. Met jezelf.

Susan Veenstra.



Next »